Μονογραφία για τον Γκαίμπελς.

μονογραφία για τον Γκαίμπελς σε μορφή αρχείου scribd.

πατήστε εδώ

White Power band "Heritage Connection".

http://www.heritageconnection.tv/




http://www.heritageconnectionband.blogspot.com/

4 αυτοκόλλητα από την Ε/Σ οργάνωση ΑΡΜΑ.

http://www.armahellas.com/

Αντιδραστικός Μοντερνισμός.

Σε αντίθεση με τα περισσότερα βιβλία που κυκλοφορούν στην αγορά και αφορούν τον Εθνικοσοσιαλισμό, τον Χίτλερ, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κλπ, το ‘ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΣ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ’ αποτελεί ένα απ’ τα λίγα (αν όχι μοναδικά) έντυπα αποτελέσματα που αναφέρεται όχι στα πεδία μαχών και στην πολιτική του τρίτου Ράιχ, αλλά σε όλους αυτούς τους στοχαστές, φιλόσοφους και Ακαδημαϊκούς της Βαιμάρης, που έστρωσαν κυριολεκτικά με ροδοπέταλα τον δρόμο προς την εξουσία για τον Χίτλερ και τον Εθνικοσοσιαλισμό.







Όπως φανερώνει και ο υπότιτλος του βιβλίου: ‘Τεχνολογία, Κουλτούρα Και Πολιτική Στη Βαϊμάρη Και Το Τρίτο Ράιχ’, πρόκειται για ένα άκρως ενδιαφέρον και πλήρες βιβλίο με όλους τους ανθρώπους που στάθηκαν ενάντια στον Διαφωτισμό και Φιλελευθερισμό και…. «παντρέψανε την Τεχνολογία με τη Γερμανική ψυχή», ενσωματώνοντας τη Βιομηχανία στο πολιτιστικό σύστημα του Γερμανικού Εθνικισμού.


Αποσπάσματα, πηγές και στοχασμοί απ’ τους μεγάλους: Hans Freyer, Ernest Junger, Carl Schmitt, Werner Sombart, Oswalnt Spengler και Martin Heidegger που προσδιορίζονται απ’ τον συγγραφέα ως αντιδραστικοί μοντερνιστές και υπεύθυνοι για την συντηρητική επανάσταση (ο Jeffrey Herf ονομάζει συντηρητικούς τους εθνικιστές και ‘δεξιούς’ της εποχής). Ένα σπάνιο βιβλίο που σας το προτείνουμε ανεπιφύλαχτα, πρωτίστως διότι μέσα από αυτό θα σας δοθεί και η βιβλιογραφία όλων των παραπάνω.


Η Ελληνική μετάφραση και η έκδοση έγινε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης και σίγουρα θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία αλλά και σε δανειστικές βιβλιοθήκες.


ΚΕΦΑΛΑΙΑ:

-Το παράδοξο του αντιδραστικού μοντερνισμού


-Η συντηρητική επανάσταση στη Βαιμάρη


-Όσβαλντ Σπένγκλερ: αστικές αντινομίες, αντιδραστικές συμφιλιώσεις

-Ο μαγικός ρεαλισμός του Έρνστ Γύνγκερ


-Η τεχνολογία και τρείς μανδαρινοί στοχαστές


-Βέρνερ Ζόμπαρτ: η τεχνολογία και το εβραικό ζήτημα


-Οι μηχανικοί ως ιδεολόγοι


-Ο αντιδραστικός μοντερνισμός στο Γ' Ράιχ


-Συμπεράσματα



http://28hellas.blogspot.com/2009/10/blog-post_14.html

Βορεινός Οίαξ: Σημεία διαθέσεως.

Ο “Βορεινός Οίαξ” διατίθεται:

- Στα περίπτερα και σε σημεία πωλήσεως περιοδικού τύπου στους νομούς:


Γρεβενών, Ευρυτανίας, Καρδίτσης, Καστοριάς, Κοζάνης, Πιερίας, Σερρών, Τρικάλων, Φθιώτιδος, Φλωρίνης, Χαλκιδικής.


Επίσης δε σε σημεία πωλήσεως τύπου του Πολυκάστρου Κιλκίς , της Πτολεμαΐδος και της Βεροίας Ημαθίας.


- Σε ολόκληρη την περιφέρεια Θεσσαλονίκης (Περαία, Λαγκαδά, Γερακινή κλπ).


- Στην Αθήνα , στο γνωστό περίπτερο στην Πλατεία Κάνιγγος, καθώς και στον πάγκο στην διασταύρωση των οδών Αιόλου και Ευριπίδου και στον πάγκο στην διασταύρωση των οδών Ακαδημίας και Χ. Τρικούπη.


-Στην Θεσσαλονίκη, στο κατάστημα τύπου και ψιλικών στην διασταύρωση των οδών Κωνσταντινουπόλεως και Παπαναστασίου.


- Στον Βόλο, στο Βιβλιοπωλείον “Ελληνικόν”, Ανθίμου Γαζή 121.


- Στο Ηράκλειο Κρήτης στο “Κέντρο Τύπου” (Τύπος, φωτογραφικά, ψιλικά), Πλατείας Ελευθερίας 22, έναντι Πλατείας Ελευθερίας, δίπλα και αριστερά από την πιτσαρία “Νάπολι”.


-Στο Ρέθυμνο, στο “Κέντρο Τύπου” οδός Θ. Μοάτσου 54 , στο περίπτερο της οδού Ηγ. Γαβριήλ δίπλα στην είσοδο του Δήμοτικού Κήπου, καθώς και στο περίπτερο στο παλαιό λιμάνι, μπροστά από την καφετέρια “Nuvelle”.


- Στην Τρίπολη Αρκαδίας, στο “Κέντρο Τύπου” , Πλατεία Αγίου Βασιλείου 3, αριστερά από το κατάστημα ειδών φωτογραφίας “Photo Κανναβός”.


-Στο Άργος Αργολίδος, στην Πλατεία Αγίου Πέτρου, στο περίπτερο απέναντι στο Δημαρχείο και την καφετέρια “Δεληολάνη”.


- Για τις υπόλοιπες περιοχές, επικοινωνήστε μέσω e-mail στο: arma@armahellas.com ή δια τηλεφώνου στο : 6974 102613

Βορεινός Οίαξ.

Κ Υ Κ Λ Ο Φ Ο Ρ Ε Ι ΣΤΙΣ 10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ἡ πυξίδα τῆς ἀληθινῆς Πολιτικῆς Ρήξεως … - κι ἐπαναστατικοῦ Φιλοσοφικοῦ Ἀναθεωρητισμοῦ !!!

Για επικοινωνία:
e-mail: arma@armahellas.com
Τηλ: 6974 102613

Savitri Devi «Η Αστραπή και ο Ήλιος».

Η Savitri Devi είναι μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες, μυστηριώδεις και πολυσχιδείς φυσιογνωμίες της Πανάριας ιδεολογικής κοινότητας. Ελληνίδα στην καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της, Αγγλίδα από τη μητέρα της, μεγαλωμένη στη Γαλλία, και σύζυγος Ινδού βραχμάνου, η ζωή της καθορίστηκε από την αναζήτηση της Πατρίδας, τον επαναπροσδιορισμό της ευρωπαϊκής της ταυτότητας πέρα από τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό, την ανακάλυψη μιας ζωντανής άριας θρησκείας στην Ινδία, και εν τέλει την ταύτισή της με τον Εθνικοσοσιαλισμό και τη λατρεία στο πρόσωπο του Αδόλφου Χίτλερ. Η φιλοσοφική φαρέτρα της Devi περιλαμβάνει ιδέες οι οποίες γνωρίζουν στις μέρες μας νέο ενδιαφέρον και ανταπόκριση στους κύκλους του οικολογικού / πράσινου κινήματος, και η ίδια, προσωπική λατρεία ως πρόδρομος ενός νέου, δικαιότερου και ισορροπημένου κόσμου. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζουμε σήμερα αποσπάσματα από το έργο της «Η Αστραπή και ο Ήλιος».





Οι ιδέες


Οι ιδέες της Devi αποτελούν ένα αμάλγαμα Ελληνικής φιλοσοφίας, τευτονικών δοξασιών και ινδουιστικής πνευματικότητας. Έχοντας μελετήσει στο πανεπιστήμιο Βολταίρο και Καντ, Έλιοτ και Λεκόντ ντε Λίλ, Καϊρη και Ιουλιανό, η Devi σχηματοποιεί τα πιστεύω της σε μια ελκυστική στιχομυθία ρομαντισμού και μαχητικότητας, ρασιοναλισμού και εσωτερικής λατρείας, ενδεδυμένη μια μουσική αποθέωση της Ομορφιάς και της Νεότητας. Στη βάση της φιλοσοφίας της συναντούμε έναν φυλετικό μανιχαϊσμό βασισμένο στην αντίθεση του Αρείου με το Σημιτικό, του συλλογικού με το ατομικό, της αρμονίας με το χάος.Το κέντρο του ενδιαφέροντός της είναι η αιώνια Τάξη της Φύσης, ο προαιώνιος Κόσμος της ύπαρξης του οποίου ο άνθρωπος αποτελεί μέρος και όχι το κέντρο. Η Devi καταδικάζει την κρεοφαγία, την εκμετάλλευση των ζώων, τις ταυρομαχίες, το κυνήγι, τη θανάτωση και το εμπόριο της σάρκας τους, ως ανάξια του ανθρώπινου Λογικού. Είναι επίσης ένθερμη φυλετιστής. Υποστηρίζει πως ο ρατσισμός είναι οικολογικά επιβεβλημένος προκειμένου να επιβιώσει η Φύση. Ως εκ τούτου απορρίπτει τον χριστιανικό γιουνιβερσαλισμό, και την τελεολογική του θεολογία, πέραν της ιουδαϊκής καταγωγής του, και υιοθετεί την κυκλική πορεία της Ιστορίας που ακολουθεί τον απόλυτο φυσικό νόμο, «τον χορό» όπως τον ονομάζει, της γέννησης, του θανάτου και της γέννησης…Ο κόσμος της Devi είναι ένας κόσμος ομορφιάς και δύναμης, όπου σκοπός της ύπαρξης είναι η συνείδηση του Ωραίου και του Αληθινού, και η ταύτιση με το ρυθμό του Σύμπαντος. Αυτή η θεώρηση του θεϊκού, ξεπερνά τα στενά όρια του ενός εξ αποκαλύψεως θεού που φροντίζει και αγαπά τους ακολούθους και δημιουργούς του όπως συμβαίνει στον ιουδαϊσμό, τον χριστιανισμό και τον μωαμεθανισμό, και τοποθετεί στη θέση τους την αέναη τάξη του Σύμπαντος ως απόλυτη έκφραση της θεότητας.


Κύρια έκφραση του θεϊκού στον κόσμο είναι ο ίδιος κόσμος και λατρεία του η λατρεία του Ηλιακού δίσκου ως αστείρευτης, ανιδιοτελούς και ζωοποιού Ενεργείας.


Το βιβλίο


Έχοντας ξεδιπλώσει η ίδια την πορεία της σε προηγούμενα βιβλία της όπως «Η Λίμνη με τους Λωτούς» (1940), το «Προειδοποιώ τους Ινδούς» (1939), «Το Αιώνιο Μήνυμα του Ακενατών» (1940), και «Ο γιος του Θεού» (1946), «Η Αστραπή κι ο Ήλιος» αποτελεί την πληρέστερη καταγραφή της Αριοναζιστικής φιλοσοφίας της. Γραμμένο στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια στην Ευρώπη, είναι ένας συγκερασμός των έμφυτων προσωπικών πιστεύω της, του θαυμασμού της για τον Αδόλφο Χίτλερ και της θλίψης της απέναντι στον Εθνικοσοσιαλισμό που δεν μπόρεσε να υπηρετήσει όπως θα ήθελε, καθώς και παγανιστικών και Ινδουιστικών στοιχείων που θεωρούσε τα τελευταία ζωντανά σπαράγματα της πανάρχαιας Άριας παράδοσης. Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε στην Καλκούτα το 1958. Η συγγραφή του ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1948 στο Εδιμβούργο όπου εργαζόταν στην ιματιοθήκη ενός περιοδεύοντος χορευτικού συγκροτήματος, συνεχίστηκε στη Γερμανία στη φυλακή του Βερλ, το καλοκαίρι του 1949, στη γενέθλια Λυών μεταξύ 1951 και 1952, και κατά το προσκύνημά της στη Γερμανία ως το 1956.


Η Αστραπή και ο Ήλιος


Στο βιβλίο αυτό η Savitri Devi αναπτύσσει τη θεωρία της σύμφωνα με την οποία όλοι οι κύκλοι της ιστορίας ξεκινούν με μια Χρυσή Εποχή που καταλήγει στην πτώση και την αναγέννηση σε έναν νέο ιστορικό κύκλο. Ως χαρακτηριστικά παραδείγματα ιστορικών φυσιογνωμιών που χαράσσουν το ιστορικό γίγνεσθαι φέρνει τον άριας καταγωγής βασιλιά Ακενατών της Αιγύπτου (Φαραώ Αμένοφις Δ΄, 14ος π.Χ. αιώνας), που απαρνήθηκε τους αιγυπτιακούς θεούς και ανέπτυξε μιαν ηλιακή λατρεία μη βίας. Αυτός ήταν, κατά τον χαρακτηρισμό της Devi, μόνον «ήλιος». Ακολουθεί ο μογγόλος κατακτητής Τζένκις Χαν (1167-1227), εγωιστής και αποστασιοποιημένος από τις αιώνιες δυνάμεις και τους νόμους του σύμπαντος. Αυτός ως δύναμη καταστροφής ήταν «αστραπή». Και τέλος, ο Αδόλφος Χίτλερ, ένας ηγέτης συνδεδεμένος με τις αιώνιες Αλήθειες και πρόθυμος να χρησιμοποιήσει τη Δύναμη προκειμένου να τις υλοποιήσει ήταν μαζί «αστραπή και ήλιος».


Οι ηγέτες χωρίζονται σε τρεις ομάδες. Είναι αυτοί που βρίσκονται «Μέσα στο Χρόνο», οι δυνατοί δηλαδή και αδίστακτοι που ενεργούν σύμφωνα με το δικό τους στενό συμφέρον και που, παρά την περιστασιακή ευμάρεια, κάνουν τον Κόσμο να γερνά, παραβιάζοντας τους νόμους του, και εξαντλώντας τον μέχρι να φθάσει στο τέλος του κύκλου. Όσοι βρίσκονται «Πέρα από το Χρόνο», είναι αυτοί που αναγνωρίζουν τη θεμελιώδη ενότητα του θείου. Αυτοί είναι οι πνευματικοί ηγέτες της Εποχής της Αλήθειας “Σάτια Γιούγκα”, κατά την οποία επικρατεί πλήρης τελειότητα και δικαιοσύνη. Αυτούς η Devi τους αποκαλεί «εξόριστους του Χρυσού Αιώνα στην εποχή του Σκότους», που ζουν στο δικό τους εσωτερικό σύμπαν αρνούμενοι τον πραγματικό κόσμο που βρίσκεται γύρω τους. Αυτοί οι ηγέτες, στους οποίους κατατάσσει μεταξύ άλλων τον Χριστό και το Βούδα, δεν είναι σε θέση να δημιουργήσουν εκ νέου τη Χρυσή Εποχή. Τέλος, η τρίτη κατηγορία ηγετών είναι όσοι στέκονται «Eνάντια στον Χρόνο». Είναι αυτοί που παίζουν τον καθοριστικό ρόλο στο στον αγώνα για τον ερχομό της Χρυσής Εποχής καθώς η “Κάλι Γιούγκα” πλησιάζει στο τέλος της. Σε αυτούς κυριαρχούν τα ηλιακά χαρακτηριστικά και ιδανικά των ηγετών «Πέρα από το Χρόνο», είναι όμως έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν τις βίαιες πρακτικές του ηγέτη «Μέσα στο Χρόνο» προκειμένου να υλοποιήσουν τη συλλογική αναγέννηση του κόσμου. Οι άνθρωποι που στέκονται «Ενάντια στο Χρόνο» συνδυάζουν τις αρετές της «Αστραπής» και του «Ήλιου» και είναι οι πραγματικοί ήρωες της Ιστορίας, οι χτίστες και οι υπερασπιστές που αφιερώνουν τη ζωή τους στην πραγμάτωση μιας νέας βιώσιμης πραγματικότητας πάνω στο πρότυπο του οράματός τους για την Αλήθεια. Είναι αυτοί οι σπάνιοι μύστες που επιταχύνουν την αναπόφευκτη πτώση, υποσχόμενοι ταυτόχρονα τον ερχομό της Χρυσής Εποχής. Ο κύριος εκπρόσωπος της κατηγορίας αυτής, ο πιο σημαντικός άνθρωπος «Ενάντια στο Χρόνο» είναι ο Αδόλφος Χίτλερ. Ο Χίτλερ είναι, κατά το ινδουιστικό πρότυπο που χρησιμοποιεί η Devi, ο αβατάρ, ο διάμεσος μεταξύ του θεϊκού και του ανθρώπινου, αυτός που, όπως υπόσχεται o Κρίσνα στη Μπαγαβαζίτα «Όταν η δικαιοσύνη συντρίβεται, όταν το κακό θριαμβεύει, τότε επανέρχομαι. Για την προστασία του καλού, για την καταστροφή όσων απεργάζονται το κακό, για την εγκαθίδρυση της βασιλείας της Δικαιοσύνης, γεννιέμαι ξανά και ξανά, σε κάθε εποχή».


Για τον σύγχρονο κόσμο


«Το άτομο που ζει κάτω από το σιδερένιο κι ατσάλινο καθεστώς της σύγχρονης «προόδου» μπορεί να φαει ό,τι του κάνει κέφι (σε μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον), να παντρευτεί όποιον του αρέσει (δυστυχώς!), και να πάει όπου του αρέσει (τουλάχιστον στην θεωρία). Αλλά αναγκάζεται να δεχθεί σε όλα τα ζήτημα που ξεπερνούν το άτομό του, στα ζητήματα που έχουν πραγματικά σημασία, τα πιστεύω, τη στάση ζωής, την κλίμακα των αξιών και, σε μεγάλο βαθμό, τις πολιτικές απόψεις που τείνουν να ισχυροποιήσουν το ισχυρό κοινωνικοοικονομικό σύστημα εκμετάλλευσης στο οποίο ανήκει (ή μάλλον στο οποίο εξαναγκάζεται να ανήκει προκειμένου να είναι σε θέση να επιζήσει), και στο οποίο είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Και μάλιστα, τον κάνουν να πιστεύει ότι είναι προνόμιό του να είναι ένας τροχός σε έναν τέτοιο οργανισμό, ότι τα ασήμαντα ζητήματα στα οποία αισθάνεται πως είναι κύριος του εαυτού του είναι, αντίθετα, τα πιο σημαντικά, τα μόνα πραγματικά σημαντικά. (…) Κι ακόμη, του λένε, στις δημοκρατικές χώρες τουλάχιστον, ότι είναι ελεύθερος από κάθε άποψη, ότι είναι ένα άτομο που δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν εξόν στη δική του συνείδηση - μετά από χρόνια έξυπνης διαμόρφωσης έπλασαν την «συνείδησή του» κι ολόκληρη την ύπαρξή του τόσο βαθιά, σύμφωνα με το σχέδιό τους, που δεν είναι πλέον σε θέση να αντιδράσει διαφορετικά».


Η εποχή της πτώσης


«Δεν υπάρχει ελπίδα να «διορθωθούν τα πράγματα» σε μια τέτοια εποχή. Είναι μια εποχή κατά την οποία από τη διαφθορά των γυναικών επέρχεται η σύγχυση των φυλών. Από τη σύγχυση των φυλών, η απώλεια της μνήμης. Από την απώλεια της μνήμης, η έλλειψη κατανόησης. Και από αυτήν όλα τα δεινά. Είναι η εποχή κατά την οποία το ψέμα βαπτίζεται «αλήθεια» και η αλήθεια καταδιώκεται ως ψέμα ή λοιδορείται ως παραφροσύνη, στην οποία οι απολογητές της αλήθειας, οι θεόπνευστοι ηγέτες, οι αληθινοί φίλοι της φυλής τους και του συνόλου της ζωής, οι θεϊκοί άνδρες, ηττώνται και οι οπαδοί τους ταπεινώνονται και η μνήμη τους συκοφαντείται, ενώ οι άρχοντες του ψεύδους χαιρετίζονται ως «σωτήρες», η εποχή στην οποία κάθε άνδρας και γυναίκα βρίσκεται σε λάθος θέση κι ο κόσμος κυριαρχείται από κατώτερα υποκείμενα, μπασταρδεμένες φυλές και φαύλες δοξασίες, όλα τους κομμάτι μιας σύμφυτης ασχήμιας πολύ χειρότερης από την απόλυτη αναρχία».


Για τις θρησκείες


Το πρακτικό αποτέλεσμα των μεγάλων θρησκειών απόδρασης από τους περιορισμούς του χρόνου, το πρακτικό αποτέλεσμα των διδαχών των μεγάλων ανδρών “Πέρα από το Χρόνο” μετά τον Ακενατών, είναι η πτώση του φυλετικού επιπέδου και κατά συνέπειαν της ποιότητας των ίδιων τους των πιστών και, μέσω αυτών και των προσήλυτων τους, της ανθρωπότητας γενικότερα, όχι – δυστυχώς - μια γενεά από sadhus (σ.σ. ινδοί ασκητές) και ρεμβάζοντες αγίους, ακολουθούμενων από έναν πλανήτη χωρίς ανθρώπους (χωρίς αμφιβολία ομορφότερου απ΄ ό,τι είναι εδώ και καιρό ) αλλά, μάλλον, διασταυρώσεις Αρίων με Μογγόλους, ή Αριου και Εβραϊκού αίματος (…) Οι υπερκόσμιες διδασκαλίες σύμφωνα με τις οποίες ο άνθρωπος θεωρείται πριν απ΄ όλα “ψυχή”, ενήργησαν υπέρ σχημάτων άδικης παγκόσμιας κυριαρχίας από την ίδια τη χριστιανική εκκλησία και από έναν μεγάλο αριθμό χριστιανών κυβερνητών. (…) Με άλλα λόγια, υπάρχει σ΄ αυτήν τη σκοτεινή εποχή, χώρος μόνο για θρησκείες “ενάντια στο χρόνο”, εκτός από τις ψεύτικες θρησκείες “μέσα στο χρόνο”. Στον ειλικρινή, νοήμονα και απολύτως συνεπή οπαδό μιας διδασκαλίας που είναι εκατό τοις εκατό “πέρα από το χρόνο”, εκατό τοις εκατό ενάντια στη βία, δεν απομένει παρά μία οδός: η εξαφάνιση. Δεν ανήκει σε αυτόν τον πλανήτη, αυτήν την εποχή. Πρέπει να φύγει και να μην επιστρέψει. Η μη βία δεν είναι μόνον ασύμβατη με την ύπαρξη οποιουδήποτε κράτους, οιασδήποτε συλλογικής ζωής, μα είναι αταίριαστη με την ίδια τη ζωή.


Για τον Εθνικοσοσιαλισμό


Στην ουσία, η Εθνικοσοσιαλιστική ιδέα ξεπερνά όχι μόνο τη Γερμανία και την εποχή μας, αλλά και την Αρία φυλή και την ίδια την ανθρωπότητα σε κάθε εποχή, [γιατί] εκφράζει την μυστηριώδη και αλάνθαστη σοφία σύμφωνα με την οποία η Φύση ζει και δημιουργεί. Την απρόσωπη σοφία του αρχέγονου δάσους, του απύθμενου ωκεανού και των σφαιρών στα σκοτεινά πεδία του διαστήματος. Και είναι προς δόξαν του Αδόλφου Χίτλερ ότι δεν επέστρεψε απλώς σε εκείνη τη θεϊκή σοφία – επικρίνοντας τον ανόητο ενθουσιασμό του ανθρώπου για τη “διανόηση”, την παιδαριώδη υπερηφάνεια του για την “πρόοδο”, και την εγκληματική προσπάθειά του να υποδουλώσει τη Φύση -, αλλά την κατέστησε τη βάση μιας πρακτικής αναγεννητικής στρατηγικής παγκόσμιας εμβέλειας, ακριβώς τώρα, στον υπερφορτωμένο πληθυσμιακά, πολιτιστικά και τεχνολογικά κόσμο μας, στο τέλος ακριβώς των σκοτεινών χρόνων.

(…)


Ο Εθνικοσοσιαλισμός θα αναγεννηθεί γιατί είναι αληθινός [και σύμφωνος με] την συμπαντική πραγματικότητα, και γιατί αυτό που είναι αληθινό είναι αξεπέραστο.
Για τους πιστούς


Λίγοι αντιστέκονται και παραμένουν, πιο δυνατοί καθώς η πλημμύρα απλώνεται και βρυχάται τριγύρω τους, σαν νικηφόροι βράχοι, σαν ανίκητοι βράχοι, στη μέση της εξαπλούμενης πλημμυρίδας. (…). Δεν ξεχνούν τίποτε, δε συγχωρούν τίποτε, και μαθαίνουν όσα μπορούν. Κρατούν μες στις καρδιές τους και ανταποκρίνονται [με τη ζωή τους] στις εντολές της νέας θρησκείας της Άριας υπερηφάνειας και της συμπαντικής αλήθειας όπως την εξέφρασε ο Μάρτυρας Αλφρεντ Ρόζενμπεργκ: “Θα είστε γενναίοι, δεν θα κάνετε κακό. Θα αγαπάτε τον Θεό σε όλα τα ζωντανά πλάσματα, ζώα και φυτά. Θα κρατήσετε το αίμα σας καθαρό…”. Συγκεντρώνονται πότε, πότε, όποτε μπορούν, και διαβάζουν τα έργα του Νίτσε και του Ρόζενμπεργκ και του Φρέμσεν, μα ιδιαίτερα το “Ο αγών μου” του Αδόλφου Χίτλερ. Και σχολιάζουν τα αιώνια λόγια [του]. Θυμούνται και λένε στα παιδιά τους το μήνυμα της ελπίδας, το μυστικό του αήττητου, το κάλεσμα στη δύναμη, μια από τις τελευταίες προτάσεις στο βιβλίο του Φύρερ: “Ένα κράτος που στην εποχή της φυλετικής μίανσης αφοσιώνεται στη φροντίδα των καλυτέρων φυλετικών του στοιχείων, δεν μπορεί παρά μια μέρα να γίνει ο κυρίαρχος της γης”. Εργάζονται. Περιμένουν. Ζουν. Είναι, σ΄ αυτούς τους όλο και πιο σκοτεινούς χρόνους, το αναλλοίωτο στοιχείο “ενάντια στο χρόνο”. Σταδιακά ένας μικρός αριθμός μυημένων αποκτούν πλήρη συνείδηση του εαυτού τους και της σημασίας τους και της αποστολής τους, σαν αυτόν που μου είπε, στις 28 Οκτωβρίου 1953: “Μέχρι το 1945 ήμασταν ένα Κόμμα. Από το 1945 έχουμε γίνει ο πυρήνας μιας μεγάλης νέας πίστης. Ανακαλύψαμε ποιοι είμαστε, και Ποιος είναι ο Φύρερ μας ”.


Για τον Αδόλφο Χίτλερ


“Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η μνήμη του ενός - πριν- τον- τελευταίο και πιο ηρωικού από όλους τους άνδρες μας “Ενάντια στο Χρόνο”, του Αδόλφου Χίτλερ, θα επιζήσει, τουλάχιστον στα τραγούδια και τα σύμβολα. Θέλουμε να ελπίζουμε πως οι κύριοι του χρόνου, άνθρωποι του ίδιου αίματος και της ίδιας πίστης μ΄ αυτόν, θα του αποδώσουν τιμές θεού, με τελετές πλήρεις νοημάτων και δυνάμεως, στη δροσερή σκιά των ατελείωτων αναγεννημένων δασών, στις ακτές, ή απάνω στις ανέγγιχτες κορυφές των ορέων, αντικρίζοντας τον ανατέλλοντα ήλιο”.


της Ε. Χ. Παππά


http://www.nazi-lauck-nsdapao.com/griechenland/ellas018.htm

Απολλώνειο Φως αρ. τεύχους 75.

κυκλοφορεί με σημαία των Waffen - SS

Ελληνικό τμήμα NSDAP/AO

http://www.nazi-lauck-nsdapao.com/griechenland/index.htm

albanian neofascists ?

Nazi Girl !

Το δεύτερο και τρίτο τεύχος από τα «Τετράδια Εθνικού Σοσιαλισμού» σε αρχείο .pdf

http://www.zshare.net/download/5974609365d52e66/

http://www.zshare.net/download/5974594083a2a274/

120 χρόνια Αδόλφος Χίτλερ.

PANZERFAUST.

Αντιαρματική γροθιά !


Το panzerfaust ( αντιαρματική γροθιά ) αποτελεί το πρώτο φορητό αντιαρματικό μιας χρήσεως του Γερμανικού Στρατού , χρησιμοποιήθηκε εκτενώς κατά την διάρκεια του Β. Παγκοσμίου Πολέμου και είναι ο απευθείας πρόγονος όλων των σύγχρονων αντιαρματικών οπλών μιας χρήσεως. Αλλά και του Ρωσικού αντιαρματικού RPG που εχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στους σύγχρονους πολέμους και κυρίως στα χέρια αντάρτικων και εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων.


Στις αρχές του 1942 οι όλο και αυξανόμενοι αριθμοί σοβιετικών αρμάτων στο ανατολικό μέτωπο , η αντίστοιχη έλλειψη από πλευράς Γερμανών επαρκή αριθμού αντιαρματικών όπλων οδήγησαν την Γερμανική ανώτατη διοίκηση Στρατού (OKH ) να αναθέσει μέσω της διεύθυνσης οπλισμού στην εταιρία HASAG την κατασκευή ενός φορητού αντιαρματικού όπλου. Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός ελαφρού ( 2,8 κιλά ) ευκολόχρηστου και φτηνού στην κατασκευή όπλου το οποίο κατασκευάστηκε σε 4 εκδόσεις που διαφοροποιούνταν μεταξύ τους στο βεληνεκές τους.


Η πρώτη έκδοση των 30 μέτρων , η δεύτερη των 60 μέτρων , η τρίτη των 100 και η τέταρτη των 150 μέτρων. Όλες οι εκδόσεις μπορούσαν να διατρήσουν την θωράκιση όλων των γνωστών τότε αρμάτων που χρησιμοποιούσαν οι σύμμαχοι χάρις στην κεφαλή κοίλου γεμίσματος που έφεραν με ικανότητα διάτρησης άνω των 200 mm χάλυβα. Από τον Νοέμβριο του 1942 που πρωτοεμφανίστηκαν τα panzerfaust μέχρι και την άνοιξη του 1945 όποτε τερματίστηκε η παραγωγή κατασκευάστηκαν 6.700.000 αντιαρματικά όπλα σε όλες τις εκδόσεις και κυρίως αυτές των 60 και 100 μέτρων.


Τα panzerfaust χρησιμοποιήθηκαν και στην Ελλάδα στα χέρια των κομμουνιστών στην διάρκεια του συμμοριτοπόλεμου και συγκεκριμένα για πρώτη φορά στη μάχη της Δημητσάνας τον Αύγουστο του 1948 (στη μάχη αυτή οι στόχοι δεν ήταν άρματα αλλά τα οχυρωματικά έργα της Ελληνικής Χωροφυλακής). Οι δυνάμεις τους διέθεταν συνολικά περίπου 3000 κομμάτια. Άλλα panzerfaust περιλαμβάνονταν στο φορτίο του ιστιοφόρου “ Άγιος Γεώργιος ’’ που προσπάθησε να εφοδιάσει με πυρομαχικά τις δυνάμεις της ΕΟΚΑ στην Κύπρο αλλά δυστυχώς τα όπλα έπεσαν στα χέρια των Άγγλων.

Τα στούκα του πεζικού όπως ονόμαζαν οι Γερμανοί στρατιώτες τα panzerfaust αποτέλεσαν σύμβολο και σήμα κατατεθέν του Γερμανικού Στράτου ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια του πολέμου. Έγιναν το μέσο με το οποίο πολλοί Γερμανοί στρατιώτες κέρδισαν ανώτατες διακρίσεις του Γερμανικού Ράιχ όπως ο Αρχιλοχίας της Στρατονομίας Χαιντς Χοουερ ο οποίος τα ξημερώματα της 22ας Απριλίου 1945 σε επιχείρηση στα ερείπια του Βερολίνου κατέστρεψε 18 Σοβιετικά άρματα μάχης σε μια ώρα όλα με panzerfaust και αποτέλεσε έναν από τους τελευταίους τιμηθείς με τον Σταυρό του Ιππότου.


Στέφανος Καρδιτσίωτης

Ιούλιος Έβολα: "Επανάσταση ενάντια στον μοντέρνο κόσμο"

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑΣ (κεφ. 6) :


Ο Άριος πολιτισμός αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα μιας από τις πιο τέλειες εφαρμογές των προαναφερθεισών αρχών. Σε αυτόν τον πολιτισμό η τάξη των brahmana δεν ήταν στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας λόγω της υλικής δύναμης ή του πλούτου της, ή λόγω της παραεκλησιαστικής της οργάνωσης. Μόνο η θυσιαστήρια τελετουργία, η οποία ήταν προνόμιο της, προσδιόριζε την ανώτερη θέση της σε σχέση με τις άλλες τάξεις. Διαπερνώντας αυτούς που τις πραγματοποιούσαν με κάποιο είδος φοβερής και ευεργετικής δύναμης, η τελετουργία και η θυσία επέτρεπαν στον brahmana να συμμετέχει στην ίδια φύση με αυτήν των επικαλούμενων δυνάμεων. Όχι μόνο αυτή η ιδιότητα θα παρέμενε σε αυτό το πρόσωπο για πάντα, καθιστώντας τον άμεσα ανώτερο, σεβαστό και επίφοβο για τους άλλους αλλά θα μεταδιδότανε επίσης στους απογόνους του. Παρεισφρύοντας στο ρεύμα δύναμης σαν κάποιο είδος υπερβατικής κληρονομιάς, αυτή η ιδιότητα θα γινότανε το χαρακτηριστικό γνώρισμα μίας φυλής, που ενεργοποιούνταν στα άτομα με την τελετή της μύησης.(1) Το μεγαλείο μίας κάστας προσδιορίζονταν από την δυσκολία και από την χρησιμότητα των λειτουργιών που εκτελούσε. Λόγω των προαναφερθεισών προϋποθέσεων, στον κόσμο της παράδοσης τίποτα δεν εκτιμούνταν περισσότερο από τις πνευματικές επιρροές που η τελετουργία μπορούσε να ενεργοποιήσει μέσω των αναγκαίων ενεργειών. Τίποτα δεν φαινότανε τόσο δύσκολο όσο το να έρθει κάποιος σε μία πραγματική και ενεργή σχέση με τις αόρατες δυνάμεις που ήταν έτοιμες να συντρίψουν τον απερίσκεπτο άνθρωπο που θα τολμούσε να τους αντιπαρατεθεί χωρίς να κατέχει τα αναγκαία προσόντα και γνώση. Για αυτόν τον λόγο η κάστα των brahmana παρά το γεγονός ότι ήταν διασκορπισμένοι παντού στην Ινδία, μπορούσαν να έχουν τον σεβασμό των μαζών και να απολαμβάνουν το κύρος που κανένας τύραννος ποτέ δεν είχε, όσο καλά εξοπλισμένος και να ήταν.(2)

Στην Κίνα, όπως επίσης στην Ελλάδα και στην αρχαία Ρώμη, η αριστοκρατία χαρακτηρίζονταν κυρίως από την κατοχή και άσκηση εκείνων των τελετών που συνδέονταν με την θεϊκή δύναμη που πήγαζε από τον ιδρυτή της οικογένειας. Στην Κίνα μόνο οι ευγενείς εξασκούσαν τις τελετές (yi-li) ενώ οι πληβείοι απλώς είχαν έθιμα (su). Ένα Κινέζικο ρητό λέει:«Οι τελετές δεν είναι κληρονομιά των συνηθισμένων ανθρώπων», το οποίον αντιστοιχεί με το περίφημο απόφθεγμα του Appius Claudius “Auspicia sunt patrum”. Μία Λατινική έκφραση χαρακτηρίζει τους πληβείους σαν gentem non habent: ανθρώπους που δεν έχουν τελετές ούτε προγόνους. Για αυτόν τον λόγο στην αρχαία Ρώμη οι ευγενείς θεωρούσαν τον τρόπο ζωής και την σεξουαλική ένωση των πληβείων ανάλογη με αυτήν των αγρίων ζώων (more ferarum). Έτσι, το υπερφυσικό στοιχείο ήταν το θεμέλιο της ιδέας της παραδοσιακής αριστοκρατίας και της γνήσιας βασιλείας. Αυτό που καθόριζε έναν αρχαίο αριστοκράτη δεν ήταν απλώς μία βιολογική κληρονομιά ή μία φυλετική επιλογή, αλλά μάλλον μία ιερή παράδοση. Στην πραγματικότητα, ακόμη και ένα ζώο μπορεί να έχει βιολογική και φυλετική καθαρότητα. Σε τελευταία ανάλυση, στο σύστημα των καστών οι νόμοι του αίματος, της κληρονομικότητας και οι ενδογαμικοί περιορισμοί δεν εφαρμοζόντουσαν μόνο στους brahmana αλλά και στις άλλες κάστες επίσης. Δεν ήταν με αυτήν την έννοια που λεγότανε για τους πληβείους ότι στερούνταν προγόνων. Η αληθινή πρώτη αιτία της διαφοροποίησης μεταξύ ευγενών και πληβείων ήταν ότι οι πρόγονοι του πληβείου και του δούλου δεν ήταν «θεϊκοί πρόγονοι»(divi parentes) όπως οι πρόγονοι των γενών των πατρικίων. Καμία υπερβατική ποιότητα ή «μορφή» ανατιθέμενη σε μια αυστηρή και μυστική τελετουργική παράδοση δεν είχε μεταβιβασθεί σε αυτούς μέσω του αίματος. Οι πληβείοι στερούνταν αυτή την δύναμη μέσω της οποίας τα μέλη της αριστοκρατίας μπορούσαν απευθείας να τελούν τις δικές τους λατρείες ή να είναι μέλη της ιερατικής τάξης (όπως συνέβαινε στην περίπτωση του αρχαίου κλασσικού κόσμου, στις αρχαίες Βόρειες και Γερμανικές φυλές, στην Άπω Ανατολή κ.ο.κ.). Οι πληβείοι δεν είχαν το προνόμιο της δεύτερης γέννησης, η οποία χαρακτήριζε τους arya (ευγενής) και η Manudharmasastra (3) δεν διστάζει να πει ότι και ακόμα και ένας arya δεν είναι ανώτερος από έναν sudra εάν δεν έχει ξαναγεννηθεί.


Οι πληβείοι δεν είχαν εξαγνισθεί από καμία από τις τρεις ουράνιες φωτιές που στο αρχαίο Ιράν πιστευότανε ότι δρούσαν σαν οι μυστικές ψυχές των τριών ανώτερων καστών της αυτοκρατορίας. Οι πληβείοι επίσης στερούνταν το «ηλιακό» στοιχείο το οποίο στο αρχαίο Περού χαρακτήριζε την τάξη των Ίνκας. Η ανομοιογένεια των πληβείων δεν είχε όρια. Δεν είχαν δικιά τους αληθινή λατρεία και κατά μία ανώτερη έννοια δεν είχαν ιδρυτή (patrem ciere non possunt) (4). Ως εκ τούτου η λατρεία των πληβείων δεν μπορούσε να βοηθήσει αλλά είχε ένα μαζικό και χθόνιο χαρακτήρα. Στην Ινδία χαρακτηριζότανε από φρενήρεις και εκστατικές τελετουργίες, λίγο πολύ συνδεδεμένες με το υπόστρωμα των προαρίων φυλών. Στους Μεσογειακούς πολιτισμούς χαρακτηριζότανε από την λατρεία των μητέρων και από κρυφές δυνάμεις σε αντίθεση με τις φωτεινές μορφές της ηρωικής και Ολύμπιας παράδοσης. Οι πληβείοι, οι οποίοι στην αρχαία Ρώμη καλούνταν «παιδιά της γης» είχαν μία θρησκευτική λατρεία για τις θηλυκές θεότητες της γης. Ακόμη και στην Κίνα, η επίσημη αριστοκρατική θρησκεία στεκότανε αντίθετη με τις πρακτικές αυτών που συχνά καλούνταν «κατεχόμενοι από πάθος» (ling-pao), και με τις δημοφιλείς λατρείες ενός Μογγολικού και σαμανικού τύπου.Βρίσκουμε επίσης την μεταφυσική αντίληψη της αριστοκρατίας και στις αρχαίες Τευτονικές παραδόσεις, όχι μόνο επειδή σε αυτές τις παραδόσεις κάθε ηγέτης ήταν συγχρόνως ο ανώτατος ιερέας του λαού του και της χώρας του, αλλά ακόμη επειδή αξιώνοντας μία θεϊκή ύπαρξη σαν πρόγονο διαχώριζε μία οικογένεια από όλες τις άλλες. Έτσι, ένας βασιλιάς επιλεγότανε αποκλειστικά από τα μέλη αυτών των προνομιούχων οικογενειών. Για αυτόν τον λόγο ένας βασιλιάς απολάμβανε μία διαφορετική μεγαλοπρέπεια από αυτήν που απολάμβανε, για παράδειγμα, ένας στρατιωτικός αρχηγός (dux ή heritzogo) που περιστασιακά επιλεγότανε σε πολεμικές καταστάσεις λόγω των αναγνωρισμένων προσωπικών του προσόντων.Φαίνεται ότι οι αρχαίοι Νορβηγοί βασιλείς εκτελούσαν τις τελετουργίες από μόνοι τους, χωρίς την βοήθεια της ιερατικής τάξης. Ακόμη και μεταξύ των αποκαλούμενων πρωτογόνων λαών, αυτοί οι οποίοι δεν είχαν μυηθεί αντιμετώπιζαν την περιφρόνηση από τον ίδιο τον λαό τους και αποκλείονταν από όλα τα στρατιωτικά και πολιτικά προνόμια της φυλής τους. Προτού υποβληθεί σε τελετουργίες που προορίζονταν να μεταμορφώσουν την εσωτάτη του φύση και οι οποίες συχνά συνοδεύονταν με σκληρές δοκιμασίες και με μία περίοδο απομόνωσης, το άτομο δεν θεωρούνταν ότι ήταν αληθινός άνδρας αλλά μάλλον ότι ανήκε στην ίδια τάξη με τις γυναίκες, τα παιδιά και τα ζώα.


Ένα άτομο γινότανε μέλος της ομάδας των αληθινών ανδρών που ήλεγχαν την κοινότητα, μόνο μέσω της νέας ζωής που αφυπνιζότανε σε αυτόν με την μύηση, σχεδόν σαν να ελάμβανε μέρος σε ένα «μυστήριο» ή να προσχωρούσε σε μία αδελφότητα. (5)Εφόσον ένα άτομο μετείχε αυτής της νέας ζωής, η οποία σχεδόν «δεν είχε καμία σχέση με την παλιά», έπαιρνε ένα νέο όνομα, μία νέα γλώσσα και νέες αρμοδιότητες. Έτσι, συγγραφείς όπως ο H. Schurtz έχουν διακρίνει σωστά σε αυτό την αρχική αιτία της αληθινής πολιτικής ενότητας. Αυτή η επίγνωση ενισχύει αυτό που έχω πει προηγουμένως σχετικά με το επίπεδο ανάπτυξης που χαρακτηρίζει κάθε παραδοσιακή πολιτεία και το οποίον είναι διαφορετικό από το επίπεδο που χαρακτηρίζει κάθε ενότητα βασισμένη απλώς σε φυσιοκρατικές προϋποθέσεις. Αυτές οι «ανδρικές ομάδες» (στα Γερμανικά Mannerbunde), στις οποίες κάποιος γίνεται δεκτός μετά από μια αναγέννηση που πραγματικά τον εισάγει στην αντρική ηλικία, διαφοροποιεί ένα άτομο από τα υπόλοιπα μέλη της κοινότητας, του δίνει δύναμη (imperium) και ένα αδιαμφισβήτητο γόητρο. (6)Μόνο στους πρόσφατους χρόνους η αριστοκρατία όπως και η βασιλεία έχουν πάρει ένα απλό κοσμικό και πολιτικό χαρακτήρα. Στην αρχή, αριστοκρατία και βασιλεία βασίζονταν σε χαρακτήρα, φυλή, τιμή, ηρωισμό και πίστη, στην noblesse d’ epee και στην noblesse de coeur. Αργότερα αναδύθηκε μία πληβεία άποψη της αριστοκρατίας που αρνιότανε ακόμα και τα προνόμια του αίματος και της παράδοσης.Ένα τυπικό παράδειγμα αυτής της τελευταίας άποψης είναι η αποκαλούμενη αριστοκρατία της κουλτούρας και η αριστοκρατία του πνεύματος που αναδύθηκαν σαν δευτερεύον αποτέλεσμα του αστικού πολιτισμού. Κατά την διάρκεια μίας απογραφής που έγινε στην επικράτεια του Φρειδερίκου του Μεγάλου, ο αρχηγός μίας αρχαίας Γερμανικής αριστοκρατικής οικογένειας χιουμοριστικά απάντησε «Analphabet wegen des hohen Adels», σε αναφορά με την αρχαία αντίληψη των Βρετανών λόρδων που θεωρούνταν «έμπειροι στον νόμο και σοφοί, ακόμη και αν πιθανόν δεν ήξεραν πώς να διαβάζουν», Η αλήθεια είναι ότι σε ένα γενικό πλαίσιο μίας κανονικής ιεραρχικής θεώρησης, η αρχή που καθόριζε τις τυπικές οντολογικές και ουσιώδεις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων και οι οποίες ήταν στην βάση της ιδέας της αριστοκρατίας και των προνομίων της, δεν ήταν ποτέ η «διανοητικότητα» αλλά μάλλον η «πνευματικότητα». Η παράδοση διατηρήθηκε, αν και σε μία εξασθενημένη μορφή, μέχρι τους χρόνους της ιπποτικής αριστοκρατίας όπου ενσωματώθηκε με κάποιο ασκητικό και ιερό προσανατολισμό στις μεγάλες μεσαιωνικές αδελφότητες. Σε αυτή την χρονική στιγμή, η αριστοκρατία ήδη είχε το κυριότερο σημείο αναφοράς της στην θρησκεία, όχι στον εαυτόν της αλλά έξω από αυτόν και σε μία διαφορετική τάξη, δηλαδή στον κλήρο, αν και ο κλήρος αντιπροσώπευε μία πνευματικότητα που απείχε πολύ από την πνευματικότητα των αρχικών αριστοκρατιών.Το τελετουργικό και το ιερό στοιχείο ήταν η βάση της εξουσίας των δύο ανώτερων τάξεων και του πατέρα στην αρχαία αρχοντική οικογένεια. Στις Δυτικές Άριες κοινωνίες όπως η Ελλάδα και η Ρώμη ο pater familiae αρχικά απολάμβανε μία θέση παρόμοια με αυτήν του ιερέα-βασιλιά. Ο όρος pater ήταν συνώνυμος με τον βασιλιά (απ’ όπου και οι λέξεις rex, άναξ, βασιλεύς). Εξέφραζε την ιδέα μίας πνευματικής εξουσίας όπως επίσης μίας δύναμης και ενός ηγεμονικού αξιώματος.Σύμφωνα με μερικές απόψεις με τις οποίες συμφωνώ εξ’ ολοκλήρου, η πολιτεία είναι μία εφαρμογή σε μία μεγαλύτερη κλίμακα της ιδίας αρχής η οποία στις απαρχές συγκροτούσε την αριστοκρατική οικογένεια. Άρα ο pater αν και ήταν ο στρατιωτικός αρχηγός και ο άρχων του νόμου για τους συγγενείς και δούλους , in primis et ante omnia ήταν το άτομο που ήταν επιφορτισμένο για την εκτέλεση των παραδοσιακών τελετών και θυσιών κάθε οικογένειας, τις τελετές και τις θυσίες που συνέθεταν την μη ανθρώπινη κληρονομιά του. Αυτή η κληρονομιά που πήγαζε από τον ιδρυτή της οικογενείας, αντιπροσωπευότανε από φωτιά, (για παράδειγμα, οι τριάντα φωτιές των τριάντα οικογενειών που ήταν γύρω από την κεντρική φωτιά της Vesta στην αρχαία Ρώμη.) Αυτή η φωτιά, που τροφοδοτούνταν με ειδικά υλικά και αναβότανε με καθορισμένες τελετουργίες και μυστικούς τύπους, θεωρούνταν ότι έπρεπε να μένει αναμμένη πάντα από κάθε οικογένεια σαν η ζωντανή και αισθητή μάρτυρας της θεϊκής της κληρονομιάς. Ο πατέρας ήταν ο ρωμαλέος ιερέας επιφορτισμένος με την φροντίδα της ιερής οικογενειακής φωτιάς, αλλά ήταν επίσης αυτός που έπρεπε να εμφανίζεται σαν «ήρωας» στα παιδιά του, στους συγγενείς, και στους υπηρέτες. Ή σαν ο φυσικός μεσολαβητής κάθε αποτελεσματικής σχέσης με το υπερφυσικό. Ή σαν ο υπέρτατος αναζωογονητής της μυστικής δύναμης της ιεροτελεστίας, που ήταν παρούσα στην ουσία της φωτιάς. Σαν η ενσάρκωση της «τάξης», όπως ήταν ο Agni για τους Ινδοάριους.

Σαν η αρχή που «φέρνει τους θεούς σε μας» ή όπως ο «πιο διακεκριμένος από την τάξη». Σαν τον «γιο της δύναμης» (7). Ή σαν «αυτόν που μας οδηγεί μακριά από αυτόν τον κόσμο, σε ανώτερες διαστάσεις, στον κόσμο της σωστής δράσης» (8).Η κύρια ευθύνη του pater ήταν να εμποδίζει την «φωτιά να σβήσει» έτσι ώστε να αναπαράγει, διαιωνίζει και συντηρεί την «μυστική νίκη του προγόνου» (9). Αυτή η ευθύνη για την φωτιά ήταν η εκδήλωση του «βασιλικού» συστατικού της οικογένειας του, με τον pater να είναι «ο κύριος της γενιάς και της θυσίας». Με αυτόν τον τρόπο ο pater πραγματικά αποτελούσε το κέντρο της οικογένειας. Ολόκληρη η αυστηρή δομή των παραδοσιακών πατρικών δικαιωμάτων απέρρεαν από αυτό το κέντρο σαν μία φυσική συνέπεια, και υπήρχαν ακόμα και όταν αυτή η γνώση των πρωταρχικών αρχών είχε χαθεί. Στην αρχαία Ρώμη, οποιοσδήποτε είχε, όπως ο pater, το ius quiritium (το δικαίωμα να φέρει δόρυ και να κάνει θυσίες) είχε επίσης το δικαίωμα να κατέχει γη, χωρίς ποτέ αυτά να μπορούν να καταργηθούν. Μιλούσε εξ ονόματος των θεών και λόγω ισχύος. Όπως ακριβώς οι θεοί, εκφραζότανε μέσω συμβόλων και σημείων. Δεν ήταν από ύλη. Αρχικά, δεν ήταν δυνατό (nulla auctoritas) να διωχθεί ποινικά ένας πατρίκιος, αφού θεωρούνταν σαν ένας λειτουργός των θεών, όπως ακριβώς ο βασιλιάς σε πρόσφατους χρόνους. Εάν ο πατρίκιος διέπραττε ένα έγκλημα στον κόσμο του (mundus) το δικαστήριο (Curtia) μπορούσε να διακηρύξει μόνο ότι είχε κάνει κάτι άνομο (improbe factum). Τα δικαιώματα επάνω στους συγγενείς του ήταν απόλυτα, ius vitae necisque. Ο θεϊκός του χαρακτήρας του επέτρεπε να πουλάει ή και ακόμη να θανατώνει τα παιδιά του κατά την κρίση του (10). Σύμφωνα με αυτό το πνεύμα διατυπώθηκαν οι εκφράσεις αυτές που ο Vico σωστά αποκάλεσε «φυσικά ηρωικά δικαιώματα» ή «θεϊκά δικαιώματα των ηρωικών ανθρώπων».Σύμφωνα με μία παράδοση των πατρικίων η τελετή που αντιστοιχούσε σε ένα «Ουράνιο» συστατικό είχε το προβάδισμα έναντι των άλλων στοιχείων της ίδιας παράδοσης που σχετίζονταν με την φύση. Αυτό μπορεί να στοιχειοθετηθεί από αρκετές απόψεις από τους αρχαίους Ελληνορωμαϊκούς νόμους. Έχει σωστά ειπωθεί ότι:Στην αρχαιότητα αυτό που ένωνε τα μέλη μιας οικογένειας ήταν κάτι πιο δυνατό από την γέννηση, συναισθήματα και φυσική δύναμη. Ήταν η λατρεία της εστίας και των προγόνων. Αυτή η λατρεία διαμόρφωνε την οικογένεια σε ένα ενιαίο σώμα, σε αυτόν τον κόσμο και τον επόμενο. Η αρχαία οικογένεια ήταν περισσότερο μία θρησκευτική παρά μία φυσική ένωση (11).Η κοινή τελετή συνέθετε τον αληθινό δεσμό της οικογενειακής ενότητας και συχνά ακόμη και αυτών των γενών. Εάν επιτρεπότανε σε έναν ξένο να λάβει μέρος στην κοινή τελετουργία, αυτός ως εκ τούτου γινότανε ένας υιοθετημένος γιος που απολάμβανε εκείνα τα δικαιώματα, που επίσης μπορούσαν να αφαιρεθούν από έναν πραγματικό γιο που ήταν ένοχος παραμέλησης της τελετής της οικογένειας του ή από έναν γιο που του απαγορευότανε να λάβει μέρος σε αυτήν. Αυτό προφανώς σήμαινε ότι σύμφωνα με την παραδοσιακή ιδέα, η τελετουργία παρά το αίμα είχε την δύναμη να ενώνει ή να διαφοροποιεί τα άτομα (12).


Στην Ινδία, Ελλάδα και Ρώμη, μία γυναίκα έπρεπε να ενωθεί υπερφυσικά με την οικογένεια ή το γένος του μέλλοντος συζύγου της μέσω της τελετής. Η νύφη πριν γίνει νύφη ενός άνδρα, ήταν η νύφη του Agni ή της υπερφυσικής φωτιάς. Αυτοί που τους επιτρεπότανε να συμμετάσχουν σε μία γνήσια τελετή ενός γένους πατρικίων αποκτούσαν με αυτόν τον τρόπο μία εξευγενιστική υπερφυσική συμμετοχή που τους προίκιζε με κάποια από τα προνόμια του συγκεκριμένου γένους, ενώ συγχρόνως και αυτοί δέσμευαν τους απογόνους τους σε αυτό.Συμπερασματικά, είναι δυνατόν να καταλάβουμε την ιερή πλευρά της φεουδαρχίας, όπως αυτή αναδύθηκε προηγούμενα στην αρχαία Αίγυπτο, αφού δια μέσου του μυστικιστικού «δώρου της ζωής» προερχομένου από αυτόν, ο βασιλιάς συγκέντρωνε γύρω του ένα σώμα από πιστούς υπηκόους που ανυψώνονταν στο ιερατικό αξίωμα. Ανάλογες ιδέες μπορούν να βρεθούν στο Περού μεταξύ των Ίνκας στα «Παιδιά του Ήλιου», και σε κάποιο βαθμό ακόμη και μεταξύ της Ιαπωνικής φεουδαρχικής αριστοκρατίας.Στην Ινδία βρίσκουμε την ιδέα, η οποία υποβιβάσθηκε στο δόγμα των «θυσιών» γενικά, μίας οικογενειακής γραμμής αρρένων απογόνων (πρωτοτοκία) που συνδέεται άμεσα με το πρόβλημα της αθανασίας. Ο πρωτότοκος - που αυτός μόνο έχει το δικαίωμα να επικαλείται τον Ίντρα, τον ουράνιο πολεμιστή θεό - θεωρείται σαν ο μόνος που η γέννηση του απελευθερώνει τον πατέρα από το χρέος του στους προγόνους. Έτσι λέγεται ότι ο πρωτότοκος «απελευθερώνει» ή «σώζει» (trayate) τους προγόνους στον άλλον κόσμο. Ο πρωτότοκος στεκάμενος στο «πεδίο της μάχης», που αντιπροσωπεύεται από αυτήν την γήινη ύπαρξη, επιβεβαιώνει και συνεχίζει την γραμμή επίδρασης που σχηματίζει την ουσία των προγόνων και που μεταφέρεται μέσα στο ρεύμα του αίματος σαν φωτιά που εξαγνίζει. Είναι σημαντικό ότι ο πρωτότοκος θεωρείται ότι έχει γεννηθεί για να εκπληρώσει ένα «καθήκον» σε αυτήν την τελετουργική υποχρέωση που δεν επηρεάζεται από ανθρώπινα συναισθήματα και δεσμούς.Δεν είναι αδύνατον, συνεπώς, ότι σε μερικές περιπτώσεις μία οικογένεια να προέρχεται από προσαρμογή από ένα ανώτερο και αποκλειστικά πνευματικό τύπο ενότητας που υπήρχε σε παλαιότερους καιρούς. Για παράδειγμα, ο Lao-Tzu (13) υπαινίσσεται ότι η οικογένεια εμφανίσθηκε στο τέλος μίας σχέσης άμεσης συμμετοχής, μέσω του αίματος, με την αρχική πνευματική αρχή. Μία παρόμοια ιδέα ακόμη που αντηχεί σαν ένα κατάλοιπο, είναι στην προτεραιότητα, που αναγνωρίζουν αρκετές παραδόσεις, της πνευματικής πατρότητας έναντι της φυσικής πατρότητας, ή μίας «δεύτερης γέννησης» έναντι της φυσικής γέννησης.


Στην αρχαία Ρώμη, για παράδειγμα, μπορούμε να αναφερθούμε στην εσώτερη πλευρά του αξιώματος που απονέμονταν την ώρα της υιοθεσίας, σαν μία άυλη και υπερφυσική γενεαλογική σχέση που θεωρούνταν ότι συνέβαινε κάτω από την προστασία των «Ολύμπιων» θεών. Κάποια χρονική περίοδο η υιοθεσία επιλέγονταν σαν η βάση για την συνέχιση του αυτοκρατορικού αξιώματος .Σύμφωνα με ένα αρχαίο Ινδουιστικό κείμενο:Το ότι η μητέρα και ο πατέρας του τον γέννησαν λόγωαμοιβαίας επιθυμίας και το ότι γεννήθηκε στην μήτρα ,θα έπρεπε να το θεωρεί σαν απλό ερχομό στην ύπαρξη.Αλλά η γέννηση που έκανε ένας δάσκαλος για αυτόν…είναι πραγματική , χωρίς γηρατειά και ελεύθερη από θάνατο. (14)Με αυτόν τον τρόπο οι φυσικοί δεσμοί δεν είναι μόνο δευτερεύοντες, αλλά μπορεί και να αντιστραφούν. Έτσι σύμφωνα με το ίδιο κείμενο, «ο brahmana που προκαλεί την Βεδική γέννηση ενός μεγαλύτερου προσώπου και του διδάσκει τα καθήκοντα του, γίνεται πατέρας του ακόμα και εάν είναι ο ίδιος ένα παιδί».(15) Οπουδήποτε ο νόμος της patria potestas (Σημ. μετ. πατρικής εξουσίας) θεωρούνταν από κοινωνική και νομική άποψη ότι ήταν απόλυτος και σχεδόν θεϊκός, ένας τέτοιος νόμος μπορούσε να απολαμβάνει αυτόν τον πνευματικό χαρακτήρα μόνο αν είχε (ή αν αρχικά είχε) μία τέτοια δικαίωση στην τάξη της πνευματικής καταγωγής, και επίσης αν ήταν συνδεδεμένος με συγγενικούς δεσμούς όπως η «ψυχή» είναι συνδεδεμένη με το «σώμα» μέσα στην οργανική ενότητα του οικογενειακού γένους. Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω σε αυτές τις σκέψεις. Εν τούτοις είναι αξιοπρόσεκτο ότι ένα μέρος των αρχαίων αντιλήψεων προϋποθέτουν επίσης την ιδέα μίας ενότητας που δεν είναι απλώς βιολογική αλλά και ψυχοπνευματική. Έτσι η ενοχή ενός μέλους της οικογενείας θεωρούνταν ότι επηρέαζε όλη την οικογένεια.(16) Επίσης σύμφωνα με αυτήν την ιδέα, ένα μέλος της οικογένειας μπορούσε να λυτρώσει κάποιο άλλο ή να συνεχίσει μία πράξη εκδίκησης για λογαριασμό άλλου κ.ο.κ.Σε όλες αυτές τις απόψεις βρίσκουμε την επαναλαμβανόμενη επιβεβαίωση της άποψης σύμφωνα με την οποία οι παραδοσιακοί θεσμοί ήταν διατεταγμένοι «εκ των άνω» και δεν βασίζονταν στην φύση αλλά σε ιερές κληρονομιές και σε πνευματικές πράξεις που συνέδεαν, ελευθέρωναν και «διαμόρφωναν» την φύση. Στην θεϊκή διάσταση αυτό που είναι σημαντικό είναι το αίμα (θεοί σύναιμοι) και η οικογένεια (θεοί εγγενείς). Η πολιτεία, η κοινωνία, η οικογένεια, αστικά συναισθήματα, ως καθήκοντα με την σύγχρονη έννοια (κοσμική, ανθρώπινη, κοινωνική), όλα αυτά είναι ανθρώπινα «δημιουργήματα», πράγματα εντελώς τεχνητά και υπάρχοντα έξω από την σφαίρα επιρροής της παραδοσιακής πραγματικότητας, στον κόσμο των σκιών.


Το φως της Παράδοσης δεν ήξερε κανένα από αυτά τα πράγματα.

1. Ο brahmana , που συγκρινότανε με τον ήλιο, συχνά θεωρούνταν ότι επιβεβαιωνότανε από μία ακτινοβόλο ενέργεια ή λαμπρότητα (tejas) που πήγαζε από την ζωτική δύναμη λόγω της «πνευματικής του γνώσης». Satapatha Brahmana , 13.2.6.10.


2. Σχετικά με την προέλευση της εξουσίας του brahmana δες το «Οι νόμοι του Μανού» 9.313-17.


3. Οι νόμοι του Μανού 2.39,103,157-58,172


4. Στην μυθική αφήγηση της ίδρυσης των καστών όπως έχει παραδοθεί από τους brahmana, ενώ σε κάθε μία από τις τρεις ανώτερες τάξεις αντιστοιχεί μία ομάδα θεών, δεν ισχύει το ίδιο για τους sudra, που δεν έχουν δικό τους θεό στον οποίον να μπορούν να προσευχηθούν και να κάνουν θυσίες.


5. Hutton Webster, Πρωτόγονες μυστικές κοινωνίες (Ιταλική μετάφραση 1921).


6. Σχετικά με την αρρενωπότητα κατά μία ανώτερη και μη φυσιοκρατική έννοια, μπορούμε να αναφερθούμε στην λατινική λέξη vir σαν αντίθετο του homo. Ο G. B. Vico (Η νέα επιστήμη, 3.41) έχει ήδη επισημάνει ότι ότι αυτή η λέξη υποδηλώνει ένα ξεχωριστό αξίωμα, εφόσον χαρακτηρίζει όχι μόνο τον άνδρα που έχει παντρευτεί πατρικία, αλλά επίσης την αριστοκρατία, τους δικαστικούς (duumviri, decemviri), τους ιερείς (quindicemviri, vigintiviri), τους κριτές (centemviri), διότι «ο όρος vir υποδηλώνει σοφία, ιεροσύνη και συμπεριφορά βασιλιά, που όπως εξήγησα προηγουμένως συγκροτούσαν μία ενότητα στον άνθρωπο των προγόνων, στην πολιτεία που αποτελούνταν από γένη.

7. Rg Veda 1.1.7-8,1.13.1,10.5.7,8.3.8


8. Atharva Veda ? 6.120.1 Η έκφραση αναφέρεται στην garhapatya-agni που ανάμεσα στις τρεις φωτιές, είναι αυτή του pater ή της κεφαλής της οικογένειας.


9. «Ο πατέρας είναι η φωτιά του σπιτιού». Nόμοι του Manu 2.231 Η συντήρηση της ιερής φωτιάς είναι καθήκον του dvija, του διπλογεννημένου, ο οποίος ίδρυσε τις τρεις ανώτερες κάστες (2.108) . Δεν είναι δυνατόν τώρα να επεκταθούμε, πέρα από αυτήν την σύντομη αναφορά, στην παραδοσιακή λατρεία της φωτιάς. Αργότερα θα αναφερθώ στον ρόλο που είχαν άνδρες και γυναίκες στην λατρεία της φωτιάς, μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνική ζωή.


10. Σχετικά με τις παραπάνω εκφράσεις, δες M. Michelet, Histoire de la republique romaine (Paris 1843), 1.138, 144-46. Παρόμοια στοιχεία βρίσκονται ακόμα σε πιο νεώτερες παραδόσεις. Οι Βρετανοί λόρδοι στις αρχές θεωρούνταν ημίθεοι και στην ίδια κοινωνική θέση με τον βασιλιά. Σύμφωνα με ένα νόμο που εκδόθηκε από τον Εδουάρδο τον 1ον κατείχαν το δικαίωμα της απλής ανθρωποκτονίας.

11. F. de Coulanges , Cite antique, 105.

12. Στην Ρώμη υπήρχαν δύο τύποι γάμου, ο ένας που συνδεότανε με το χθόνιο και ο άλλος με το ουράνιο στοιχείο του Ρωμαϊκού πολιτισμού. Ο πρώτος τύπος ήταν ένας κοσμικός και πρακτικός γάμος, στον οποίον η γυναίκα θεωρούνταν σαν απλή ιδιοκτησία που μεταβιβαζότανε στον manum viri. Ο δεύτερος τύπος ήταν ένας μυσταγωγικός και ιερός γάμος, confarreatio, ένα θείο μυστήριο ή μία ιερή ένωση (hierogamos). Το Ελληνιστικό ισοδύναμο του confarreatio ήταν το eggineois. Το ιερό στοιχείο που ενοικούσε στην agape θεωρούνταν ότι ήταν τόσο σημαντικό που χωρίς αυτό η εγκυρότητα του γάμου μπορούσε να αμφισβητηθεί.


13. Tao te Ching, 18.


14. Nόμοι του Manu 2.147-48


15. Nόμοι του Manu 2.15016. Deut. 5:7

Say Cheese ...

Συγχαρητήρια στους ψευτοαναρχικούς και αριστεριστές για το σόου της εγκεφαλικής τους βλακείας.


Συγχαρητήρια που δώσατε στο κράτος την δικαιολογία να περάσει πιο αυστηρούς κανονισμούς και νόμους ενάντια στις διαδηλώσεις και την πολιτική δραστηριότητα.


Συγχαρητήρια που δώσατε στα κατευθυνόμενα μμε τις εικόνες με την καταστροφή ιδιωτικής περιουσίας ακριβώς αυτές που θέλουν για να τρομάξουν τον κόσμο.


Σπάζοντας παράθυρα και πετώντας αντικείμενα στην αστυνομία δεν θα σταματήσει τους τραπεζίτες και τους ολιγάρχες από το να μειώσουν την υγεία μας και την δύναμη που έμεινε στα χέρια μας.


Τους δίνετε αυτό που ακριβώς ζητάνε ..


Και να η ερώτηση ...


Για ποιον δουλεύετε ;




http://enresist.com/

Ιστορία και Δράση των SS.

http://1.bp.blogspot.com/_5Bz-5qKA748/SWZvEva-tgI/AAAAAAAAACo/iM-PDaCBo2c/s320/ISTORIA+TON+SS.JPG


http://rapidshare.com/files/116153259/ISTORIA_TON_SS.pdf

Έκτο τεύχος Βόρειον Σέλας σε .pdf

Περιοδικόν Εθνοκοινωνικού Προβληματισμού "Βόρειον Σέλας" έκτο τεύχος Ιούνιος 2001 :

http://www.zshare.net/download/567240802e27b322/

Miguel Serrano R.I.P.

Μέγας Εσωτεριστής μύστης της Άριας σοφίας. Χιλιανός διπλωμάτης, συγγραφέας και ταξιδευτής ταξίδεψε σε όλο τον κόαμο από την Ανταρκτική μέχρι και το Θιβέτ όπου γνώρισε τον Δαλάι Λάμα έγραψε πολυάριθμα βιβλία και μελέτες με πιο γνωστά τα "The Hermetic Circle" και"Adolf Hitler – The Ultimate Avatara" υπηρέτησε ως Πρέσβης στις Ινδίες (1953-62), στη Γιουγκοσλαβία (1962-64) και στην Αυστρία (1964-70).




Υπήρξε προσωπικός φίλος των Carl Jung, Herman Hesse, Nehru, Indira Ghanti, Léon Degrelle, Otto Skorzeny, Hans-Ulrich Rudel, Hanna Reitsch, Jullius Evola, Ezra Pound. Επίσης διετέλεσε για κάποιο διάστημα εκπρόσωπος της Χιλής στην επιτροπη του ΟΗΕ για την βιομηχανική ανάπτυξη. Είχε δώσει και αποκλειστική συνέντευξη πριν πολλά χρόνια στο Ελληνικό εθνικιστικό περιοδικό "Το Αντίδοτο".

Ukrainian NS Falange.

http://thule-sarmatia.blogspot.com/

Τα λάθη του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού.

του Augusto.

Ο Ανδρέας Δενδρινός στο εκπληκτικό και πλήρες νοημάτων και ερμηνειών βιβλίο του «Η ΡΙΖΑ» (εκδ. “Ελεύθερη Σκέψις”) γράφει :

Τα λάθη του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού.

Δεν πρόκειται εδώ για λάθη διεξαγωγής πολέμου. Ανήκουν σε άλλο τομέα και απλώς θα έπρεπε να παρατηρηθεί ότι προκειμένου να απαλλαγούν από την Σύνθεση, η «θέση» ( Φιλελευθερισμός ) και η «αντίθεση» ( Μαρξισμός ) αναγκάσθηκαν να απορρίψουν τα προσωπεία της «αντιθέσεώς» τους και να... συνεργαστούν, με κάθε τρόπο, στην καταπολέμηση του «ενοχλητικού» που εμπόδιζε το χορό τους να κρατεί καλά!Πρόκειται για βασικά λάθη που μερικοί ονόμασαν, κακώς «παιδικές ασθένειες του εθνικισμού». Εκ πρώτης όψεως, η διάγνωση φαίνεται σωστή. Διότι ο Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός υπέφερε – στην αρχή τουλάχιστον – από την λεγόμενη «υπερεθνικιστική παρέκκλιση». Λησμονούν όμως ότι ο εθνικισμός είναι εκ φύσεως και ετυμολογικώς ακόμη «υπερεθνικιστικός», άλλως παύει να είναι εθνικισμός. Συνεπώς οι υπερεθνικιστικές εκδηλώσεις, ακόμη και οι πιό βίαιες και οι πιό ανορθολογιστικές, δεν ανήκουν στον τομέα κάποιας «ασθένειας» του εθνικισμού, αλλά στη ίδια του τη φύση. Το πολύ, μπορούν να ονομαστούν «υπερβολικές», απολύτως ανθρώπινο χαρακτηριστικό, που, στο κάτω κάτω, αποτελεί κι αυτό μια μορφή υπερβάσεως του εαυτού του.


Επειδή ο Εθνικισμός είναι Κοσμοθεωρία, που συμφωνεί απολύτως με τις ενδόμυχες παρορμήσεις των λαών που συνειδητοποίησαν μια συλλογική θέληση κι έγιναν έθνη, η υπερβολή του, ο «υπερεθνικισμός» δεν αποτελεί παρέκληση, αλλά βασικό χαρακτηριστικό του.Ο Αρχαιοελληνικός Εθνοκοινωνισμός όμως είναι και αυτός Κοσμοθεωρία, αλλά διαφοροποιημένη από τον απλό Εθνικισμό. Αποτελεί ένα άλλο, υψηλότερο και πιό εξελιγμένο στάδιο του Εθνικισμού, κι ώς τέτοιο, πιό σύνθετο, όπως άλλωστε φαίνεται και από το όνομά του: Εθνοκοινωνισμός = Εθνικισμός και Κοινωνισμός. Ανώτερο στάδιο εξελίξεως του εθνικισμού, είναι πλατύτερο και έχει πλατύτερη αποστολή από τον απλό εθνικισμό. Ο Αρχαιοελληνικός Εθνοκοινωνισμός είχε αποστολή «εξανθρωπισμού» που δεν αφορούσε μόνο τους Έλληνες – ήδη «εξανθρωπισμένους» - αλλά τους «άλλους». Αυτό ήταν φυσικό για την εποχή του, οπότε δεν υπήρχαν πολλοί άλλοι εξελιγμένοι λαοί. Οι Ιστορικές αναγκαιότητες της υπάρξεως της Περσικής απειλής και της Σημιτικής επιβουλής ( Καρχηδών, Φοινίκη ) τον ανάγκασαν να στραφεί πρώτα προς αλλοφύλους, προς την Ανατολή. Η σκέψη της ΟΜΟΦΥΛΟΥ Δύσεως δεν έλλειψε ποτέ. Έλλειψε όμως ο χρόνος και ο θάνατος του Αλέξανδρου έρριξε την ταφόπλακα στο όραμα αυτό.

Συνεπώς ο Αρχαιοελληνικός Εθνοκοινωνισμός δεν ήταν απλώς Εθνικιστική Κοσμοθεωρία, αλλά ανώτερο επίπεδο εθνικισμού και κοινωνισμού.Και ο Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός, ως αναβίωση του Αρχαιοελληνικού Εθνοκοινωνισμού, ανήκε στο ίδιο ανώτερο επίπεδο.. Έδινε – και δίνει – απαντήσεις σε όλα τα προβλήματα του 20ου αιώνος, που βασανίζουν τη Λευκή Φυλή που έδωσε τον Πολιτισμό! Είχε παρεμφερή αποστολή, προς τους ομοφύλους όμως, δηλαδή προς τα μέλη της ίδιας Μεγάλης Φυλής της Ευρώπης. Σ’ αυτό το σημείο έκαμε το Λάθος. Δεν Συνειδητοποίησε εγκαίρως την πραγματική φύση του και την πραγματική αποστολή του. Έκαμε «υπερεθνικιστκή παρέκκλιση». Ωθούμενος από την, προαναφερθείσα ήδη, ανάγκη επιταχύνσεως των διαδικασιών και υπό την πίεση του λήθαργου 20 αιώνων θρησκευτικού ισοπεδωτισμού που μεταλλάχθηκε σε πολιτικό, αναγκάσθηκε να στηριχθεί στις ζωτικές και βαθειά ριζωμένες παρορμητικές δυνάμεις του λαϊκού εθνικισμού της Γερμανίας. Η έλλειψη χρόνου συνειδητοποιήσεως της πραγματικής ουσίας του εθνοκοινωνισμού – εθνικοσοσιαλισμού, σε συνδυασμό με το νεοπαγές των φυλετικών μελετών ( από αιώνων απαγορευμένες από τη θρησκεία ) συνέτειναν στην παρέκκλιση αυτή.

Το αποτέλεσμα ήταν η βίαιη έκρηξη ενός γιγαντιαίου εθνικισμού, από έναν βίαιο, ισχυρό και δυναμικό λαό, του οποίου η αρχαιοελληνική δομή της φιλοσοφίας, της μουσικής και της γλώσσας ακόμη, δεν κατόρθωναν να επικαλύψουν τα αρχέγονα χαρακτηριστικά των πρώτων φυλών των «Γκερμάνεν», που κατέλυσαν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.Η υπόδειξη του «εχθρού» με τον χαρακτηρισμό του «ξένου σώματος» ως τέτοιου – ήταν η αιτία μιας τρομερής «λογικής» ξένης προς τον αρχαιοελληνικό εθνοκοινωνισμό, που οδήγησε στις ακρότητες των γνωστών εξανδραποδισμών, οι οποίες απετέλεσαν τη βάση της προπαγάνδας των «δύο συστημάτων» εναντίον του και της συστηματικής απομυθοποιήσεως και καταδιώξεώς του από τους έχοντες «έννομον» (!) συμφέρον....


Το λάθος έγινε αντιληπτό. Αλλά πολύ αργά. Το 1943. Δέκα χρόνια αργότερα απ’ ότι έπρεπε. Παρ’ όλ’ αυτά, η αλλαγή και η συνειδητοποίηση είχαν αποτελέσματα: Εκατομμύρια Ευρωπαίοι πίστεψαν τότε στον Εθνικοσοσιαλισμό και 600 χιλιάδες Ευρωπαίοι πολέμησαν στις τάξεις του εθνικοσοσιαλιστικού στρατού ( μεραρχίες «Βίκινγκ», «Φλάμεν», «Αζούλ», «Σαρλεμάνιε» κ.οκ. ) Οι τελευταίοι υπερασπιστές του Βερολίνου ήσαν ... Γάλλοι!


Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να μιλήσει για «παιδικές ασθένειες» του εθνικισμού, αλλά ούτε του αρχαιοελληνικού εθνοκοινωνισμού, αφού ο πρώτος είχε τα φυσικά χαρακτηριστικά του κι ο δεύτερος ήταν ήδη σχεδόν τέλειο υπόδειγμα αιώνων.»Στον επίλογο, ο Ανδρέας Δενδρινός κάνει μιαν ευχή για το πώς θα ήθελε η τελευταία του ματιά να δεί τον κόσμο μας, την Ευρώπη κι την Πατρίδα μας, όταν έρθει η ώρα να κλέισει τα μάτια του...


«Είθε...Ας ατενίσει, ναι, ας ατενίσει το μεγάλο, το ωραίο Σύμβολο της Φυλής μας, να κυματίζει περήφανο, στο χάδι του αέρα, στο χρώμα του Ήλιου του πρωινού, σε μια γή δική μας, ελεύθερη πραγματικά, χωρίς κανένα μίασμα...

Είθε.....»


Ο Α. Δενδρινός γράφει κάπου στο απόσπασμα για τα Σύμβολα του Ελληνισμού, και συγκεκριμένα για τη ... Σβάστικα :


" Μόνο οι αμόρφωτοι, οι ημιμορφωμένοι και οι παραμορφωμένοι - δηλαδή οι αδιαμόρφωτοι - νομίζουν ότι ο Αγκυλωτός Σταυρός είναι το σύμβολο του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού και τίποτ' άλλο. (...) Οι Ευρωπαίοι έφτασαν στο έσχατο σημείο της καταπτώσεως, να καταλαμβάνονται από συμπλέγματα και ψυχοπαθητικές αναστολές, στη θέα του μεγαλύτερου, ουσιαστικότερου και ωραιότερου συμβόλου της υποστάσεώς τους ως Ανθρώπων ελεύθερων, ανεπτυγμένων, διαφοροποιών και διαφοροποιημένων από τα λύμματα της Σιωνιστικής Κτηνοβασίας, δηλαδή του ψυχοσωματικού βιασμού των ανθρώπων σήμερα από τον Σιωνισμό, ώστε να μεταβληθούν σε πιθηκανθρώπους! "

Με τους σκύμνους της Λευκής Πάτρας.

Ο Εθνικοσοσιαλισμός και η Νεότητα.

του Αριστοτέλη Καλέντζη.


­Υπάρχει μια πολυσύλλαβη λέξη που, απ' τον καιρό των αριστoφάνειων κωμωδιών - ως την σημερινή εποχή της αγοραίας παραφροσύνης, δεν έπαψε - με περιoδική συχνότητα - να καταχτά την κορυφή του καθημερινού κοινωνικού λεξιλογίου - η λέξη αυτή δεν είναι άλλη απ' την «διαμαρτυρία».Ουρές ατέλειωτες διαδηλωτών στην Iστoρία τούτου του Κόσμου αφιέρωσαν τα μήκη τους στoν αυτοσκοπό της ομαδικής σάλευσης, άλλοτε κάτω από ένα τετριμμένο αντιπολεμικό πρόσχημα, άλλοτε κάτω από ένα φθαρμένο αντιεξουσιαστικό σύνθημα, άλλοτε διεκδικώντας κοινωνικές ... παροχές (π.χ. άρση της ποτοαπαγόρευσης !). Μέχρι χθες, η φύση της κοινωνικής διαμαρτυρίας φρόντιζε να φορά την αβόλλα μιας ωραιοφανούς «αιτίας» ίσως γιατί η πρωτοτυπία της Βαβυλωνιακής εξισωτικής αχρωματοψίας μόλις σήμερα ανακαλύπτει πως το τίποτα δεν έχει ανάγκη από τίποτα !

Έτσι οι διαμαρτυρητές κάθε σύγχρονης συνομοταξίας ( βιολογικής , ιδεολογικής κλπ ) ξέστρωσαν τα λερά παπλωματοσέντονα τους, τα μπογιάτισαν με ευτελισμένα σφηνογράμματα μετατρέποντάς τα σε ευκαιριακά «πλακάτ» και, απαραιτήτως συνδικαλισμένοι, ξεχύθηκαν να διαδηλώσουν τα ακόμα κι απ’ τους ίδιους ακατάληπτα αιτήματα τους στην σκιά σαχλεπίσαχλων συμβόλων. Και σαν τις ετοιμόπνιγες μαούνες επιδόθηκαν σε τραγικές προνεύσεις και διατοιχίσεις πάνω στα κύματα του πρωτόγονου αλληλοερεθισμού, πριν να καταποντισθούν στην άβυσσο του, εντέχνως υποδαυλισμένου, φανατισμού τους του εστερημένoυ φραγμών.

Άμοιρα στίφη που ξεγλίστρησαν μέχρι τα κράσπεδα των πεζοδρομίων για να γίνουν στόχοι και πειραματόζωα φροϋδιανών εμπόρων σ' ένα χυδαίο πρόγραμμα εκπομπής πασιφιστικού καταναλωτισμού πάνω απ' τα φρακαρισμένα φρεάτια υπονόμων των αποχετευτικών δικτύων των σημερινών μεγαλουπόλεων.Όμως, ας μη στεκόμαστε μόνον στο φαινόμενο της πάντα επίκαιρης συλλογικής παρασάλευσης ή στην ανάλυση των υπόπτων «αλιευτικών» επιδιώξεων των εφήμερων δημαγωγών του καιρού μας - υπάρχουν και οι θετικώς εξεγειρόμενοι ενάντια στο τηλεχειριζόμενο έκτρωμα που φαίνεται να δεσπόζει στους κοινωνικούς ορίζοντες μας και αξίζει η ανασκίρτηση πάνω στις τάσεις αυτών των εξεγερμένων όχι από μιαν απλή συγκινησιακή φόρτιση αλλά από συμμετοχικήν υποχρέωση.

Υπάρχουν και οι θετικώς, οι ευλόγως, εξεγειρόμενοι - υπάρχουν και κάποια ... παιδιά τα οποία, ασχέτως αν φαινομενικώς ουδέποτε κατωχύρωσαν την αιτία της όποιας επανάστασής τους, παραληρούν στο άκουσμα μιας υψίσυχνης μελωδίας κινητήρος πολυκίλυνδρης μοτοσυκλέτας. Αυτά τα παιδιά που με μια νευρώδη αναστροφή της δεξιάς μανίλιας του δικύκλου τους κάνουν την εξάτμιση τους να εκπυρσοκροτεί θρυμματίζοντας το παραμορφωτικό τζάμι του αστοσυντηρητισμού των γεννητόρων τους. Σε τούτη την προσέγγιση της μόνης διαμαρτυρίας που ακόμα κι αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να εφεύρουν οι κοινωνίες, της διαμαρτυρίας των Νέων, δεν θα μπορούσαμε ως Εθνικοσοσιαλιστές να έχουμε για ορμητήριο την πρόθεση που αναβρύζει από το στέρφο ρωγοβύζι του αμπελοφιλοσόφου ηθικολόγου - αντιθέτως, ως άλλoτε ή και νυν συνηλικιώτες δεν μας κινεί τιποτ’ άλλο παρά το καθήκον ενδοστροφικής αυτοκριτικής των υπάρξεων μας.

Δολεροί γητευτές, απολύτως συνταυτισμένοι με τις σιωνιστικές σκηνοθετικές απόψεις, κατεδαπάνησαν -κατά περιόδους- τις σκυθρωπές «νοικοκυρίστικες» ή «προοδευτικές» χορογραφίες τους στο να παραλλάξουν το κάτασπρο νεολαϊστικο φέγγος σε λίκνισμα αρρύθμως ορχουμένων ναγιών οι οποίες , βεβαίως, να μην πορεύονται επάνω στους αδέκαστους κανόνες της προσωδιακής ή της στιχουργικής τονικής αλλά να διολισθαίνουν ταπεινά και μαζικά το φολιδωτό κορμί τους ανάμεσ' απ' τους γογγυσμοός και τις κατάρες μιας χιμαιρικής ασυναρτησίας. Με λόγια νεκταρόσταγα, διαπεραστικά, σαν τον γόο της σπαραξικάρδιας ροκάνας, τούτοι οι αχρείοι αποπλανητές, κατάφεραν στους πρόσφατους ( αλλά και αλλοτινούς ... ) καιρούς να ρίξουν κάμποσο βουρκόνερο στον ( διαφορετικώς, άνυδρο ) ιουδαϊκό νερόμυλο και να μασκαρέψουν το λύκειο σφρίγος άλλοτε σε γραβατοφορεμένο αστισμό, άλλοτε σε αφιονισμένο πασιφισμό με τζιβανωτές παραγναθίδες. Έτσι ξάσπριζαν τα μαλλιά της Μάνας Φυλής που έμεινε να κλαίει και να μύρεται βλέποντας τ' αυγά λεχούδια της ν' αλέθονται ανάμεσα στα αδηφάγα σαγόνια των προσεταιρισμένων της παρακμής, αυτά τα νεογνά της που τα στρέβλωσε το τραχύ σημιτικό σάγμα κι από στιβαροί λαμνοκόποι ενός σκαριού γεμάτου Αξίες και Ιδανικά γίναν οι αρνητές της φυλετικής φυσιολογίας με νεκρωμένους τους νευρομεταβιβαστές τους εξ' αιτίας μιας καλπάζουσας λυμφατικής διανοητικής μετάλλαξης.

Πάμπολλοι απερίσκεπτοι «νάγκα» δαίμονες της ινδικής μυθολογίας με ανθρώπινο πρόσωπο και σώμα φιδιού, οι νεάλωτοι λευκοί σύρθηκαν τραβηγμένοι από ένα πνιγηρό λητάρι πάνω σ’ ένα τραπέζι συναλλαγών και εκεί αφέθηκαν να ρέβουν και να χτικιάζουν απ' την αντιμισθία της νοσηρής αστογεροντικής ( των γεννητόρων τους ) συναλλακτικότητας η οποία παρεχώρησε το αίμα των σκύμνων της φυλής σε ιταμά αλισβερίσια.

Είναι καιρός να δούμε τον Εσταυρωμένο όπως ο Salvatore Dali - όχι από κάτω προς τα πάνω αλλά, χωρίς συμπλέγματα ενοχής ή ικεσίας , από πάνω προς τα κάτω. Το βλέμμα μας θα πρέπει να στραφεί σαν τον ευλαβικό ξεβοτανιστή στις προσχώσεις της νεολαϊστικης διαμαρτυρίας για v' απαλλάξει τα λευκά νιοβλάσταρα από τα ζιζάνια εκείνα που τα αγριεύουν και τα παραμορφώνουν. Και ψάχνoντας αυτά τα παράσιτα - αίτια, το πρώτο που αναφαίνεται εμπρός μας είναι οι τραγικές γκριμάτσες των δήθεν λαϊκών ταγών, των τυχάρπαστων «ηγεμόνων» που δεν κυβέρνησαν την Φυλή με το χαμόγελο του φυσικού Μεγαλείου αλλά που σάρκασαν την ανέχεια των Λαών με την δοτή σοβαροφανή βλοσυρότητα της καλοσιδερωμένης γραβάτας τους ή, κατά περίσταση, τις σκοπίμως τσαλακωμένης τραγιάσκας. Αυτών, των αριστεροδεξιών τροφαντών σερταριών που με εκατέρωθεν ναρκισσισμούς τους γίναν οι νεκράγγελοι των Νεολαιών, οι σκοτεινοί περατάρηδες των αλλόπνοων φυλετικών εχθρών !

Με τον ταξικώς συμφεροvτoλoγικόν ανταγωνισμό τους και μυριορεγόμενοι - καθένας με τον εαυτό τoυ - το ολικό προβάδισμα, κατάτμησαν τους Νέους το ίδιο όπως κι ολάκερα τα κοινωνικά σύνολα σε αντιπαλαίουσες ς ληστοσυμμορίες που αλληλoϋπoβλέπονται για τον αυτοσκοπό της επιβολής ενός κούφιου ψευτοσυμβόλου, ενός ποδοσφαιρικού χρώματos κενού κάθε πολιτιστικού αντικρύσματος. Κι αυτοί ήσαν που, από καταβολής σημιτικής αντιπαλότητας, όχι μόνον τεμάχισαν την Νεότητα, αλλά πριόνισαν και τις, ανάμεσα σ' αυτά τα αποτμήματα, όποιες γέφυρες επικοινωνίας. Έτσι διαμόρφωσαν τις εξατομικευμένες κυψελίδες διαίρεσης κι απομονωτισμού των Νέων, ενώ, με τον μακιγιαρισμένο ταρτουφισμό τους σπάραζαν για το ιδία ευθύνη κατάντημα των παιδιών τους και με τελετουργική βαναυσότητα νομοδιψούσαν υπέρ της ... σωτηρίας των παραστρατημένων τoυς !Ύστερα ήρθαν τα «μοντερνιστικά» ρουθουνίσματα των αφόδιων κολεοπτέρων μαζί με τα εμετικά μυγοκαθίσματά τους - τους λογής , λογής συρμούς - που στάθηκαν καινούργιες αφoρμές για να δούμε, στην δεκαετία του '60, τους συνομηλίκους μας απαράλλαχτους με ... ταράνδους της τέταρτης μεσοπαγετώδους του πλειστοκαίνου, ξεσηκωμένους από τα άδυτα κάποιου ανήλιαγου σπηλαίου, χωρίς κρίση και προσωπικότητα, ισοπεδωμένους φασουλήδες στα χάσκαρα της σιών - κι αποκεί και πέρα, σαν επιδημία που διασχίζει τα συνοριακά οροθετήματα χωρίς διαβατήριο και βίζα, η μεγάλη πανούκλα των δολοφονικών ψυχοτρόπων τρύπωσε στη λευκή Nεoγενιά μέσα από τα ειρηνόφιλα κηρύγματα, τα αντιφασιστικά, των δηλητηρι-αστών της.

Οι εκφυλιστικοί κρωγμοί των πρεζεμπόρων του αντιφασισμού, τελικώς , πέτυχαν να τοξινώσουν μέχρι θανάτου την λευκή Νιότη και εν ονόματι της (δήθεν) «ελευθερίας» να την θέσουν υπό τον στραγγαλιστικότερο έλεγχο των ναρκωτικών και, το χειρότερο, της απεμπόλησης των Αξιών. Οι αντιφασίστες θανατέμποροι, παροχετεύοντας με τις σύριγγες τους το δηλητήριο του ‘’Make love not War” και των παρελκυστικών υποσχέσεων αντιφασιστικών «παραδείσων» στις φλέβες των λευκών Νεολαιών, κατάφεραν τον ευτελέστερο εξανδραποδισμό όσων προορίζονταν να μεταφέρουν την δάδα ενός, έτσι κι αλλιώς, άσβεστου Πολιτισμού μέσα στον Χρόνο. Η διάλυση, εν τέλει, προέκυψε μέσα απ' τα δημαγωγά μικρόφωνα των πολιτικάντηδων της Νέας Εποχής, μέσα απ' τα οποία δεν εκπηδούσε πολιτικός λόγος αλλά δηλητηριώδες χασισεκπνοές κοινωνικού πολυσχασμού.Από τότε, απ' την εμφάνιση της καταιγίδας του μεθοδευμένου αντιφασισμού των πρεζεμπόρων, από τις αρχές της δεκαετίας του '60, η λευκή Νεολαία, αντί να «απελευθερωθεί» απ' την «τυραννία» του Φασισμού ( όπως οι δημαγωγοί ­πρεζέμποροι της υπήσχοντο ... ) βρέθηκε υπόδουλη προσκύνησης σαθρών τοτέμ υποταγής κι εξαθλίωσης. Αντί της «απαλλαγής» από τις μιλιταριστικές στολές βρέθηκε ομοιόμορφα και κονσερβαρισμένα φασκιωμένη μέσα στα εβραιόφερτα μπλού - τζήν τα οποία υπεκατέστησαν αυτό που ήρθαν για να καταργήσουν. Αντί της «λύτρωσης» από την φασιστική πειθαρχία που – υποτίθεται - περιέστελλε την ατομικήν ελευθερία, βρέθηκε σκλάβα του αγελαίου κώδικα αντιφασιστικής υποταγής που υπαγόρευσε μέσω των φερεφώνων του ο αθέατος εβραίος για να κοντρολλάρει ευκολώτερα αυτούς που σκόπευε να εκζυμήσει ( ηθικά και υλικά ). Αντί να ανεβεί , καταβαραθρώθηκε !

Η ηλικιακή ανωριμότητα δεν επέτρεψε στους λευκούς σκύμνους να ερμηνεύσουν όπως θα έπρεπε τις προθέσεις και τις υλακές ξενόσταλτων πρεζεμπόρων, διαφορετικά θα αντελαμβάνοντο εγκαίρως ότι οι εβραιόσταλτοι διαχειριστές αντιφασιστικής ηρωίνης δεν επιχειρούσαν τίποτα άλλο παρά την εγκαθίδρυση ενός στυγνού «χαλίφη» στην θέση του φυσικού φυλετικού Ταγού.Κάτω από την σκιά των απατηλών τοτέμ του ψυχoτρoπικoύ αντιφασισμού συνέχιζαν οι διαμαρτυρίες των λευκών Νεολαιών - και ζητούσαν - ζητούν - πολλά, όλο και περισσότερα, ενώ οι ένοχοι γεννήτορές τους επιδεικνύoυν την παρατεταμμένη – δήθεν - απορία και ... αγωνία για τις τύχες των παιδιών τους! Και ζητούν ακόμα μίαν ελευθερία που τους έταξαν και επί δεκαετίες ( χιλιετίες ) δεν φάνηκε στον ορίζοντα των προσδοκιών τους - και ζητούν έναν πλέον ανθρώπινο κώδικα «ζην» ή έστω έναν ηπιώτερο κώδικα «θνήσκειν». Αντί αυτών, τους προσφέρθηκε ο αναξιώτερος των θανάτων με την βελόνα καρφωμένη στην φλέβα κι ένα πανηδονιστικό αποσάρωμα -ευτελιστικής σεξουαλικότητος που κατέληξε στην θανάτωση του έρωτος: AlDS ! \

Αυτό ήταν το αντιμίσθιο της προτίμησης του «καλού» αντιφασισμού έναντι του «κακού» Φασισμού. Και σήμερα πια δεν επιτρέπεται η χρήση φαιάς ουσίας του Κόσμου προς κατευθύνσεις και τομείς ουσιαστικής Προόδου διότι είναι δεσμευμένη, μεταξύ άλλων, σε θέματα βασικής επίζησης όπως η σωτηρία από τα θανατηφόρα ναρκωτικά ή από το θανατηφόρο AIDS ή από τα τόσα θανατηφόρα (και μόνο θανατηφόρα) που εκόμισε ο αντιφασισμός των δημοκρατιών του Κόσμου !


Χάθηκαν, όμως, για πάντα οι ελπίδες της έλευσης ενός χαρμόσυνου αγγελιαφόρου που θα ξαναναστήσει τους λευκούς σκύμνους ; Το κατηγορηματικό «όχι» το αποκρίνονται από το βάθος της πρόσφατης φυλετικής Ιστορίας μας οι δωδεκάχρονοι υπερασπιστές του Βερολίνου, οι φλόγες του αυτοπυρπολημένου κορμιού της Γιάν Πάλατς στη Πράγα του 1969 κι ακόμα μακρύτερα, στα όρια της Ευρώπης, στην Κύπρο του 1955, το ηρωικό παράδειγμα των ημιθέων της Ε.Ο.Κ.Α. ! Η πανίσχυρη λευκή φυλετική κράση διετήρησε ανέγγιχτη την αλκή των παιδιών της που, σε στιγμές σωστής διαπαιδαγώγησης, δρομεί πάντα σε αξιοκρατικές συντεταγμένες. Κι αυτές οι στιγμές σωστής διαπαιδαγώγησης θα έπρεπε να προσδιοριστούν προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι, στο, μέλλον, οι θηριάλωτοι επιτέλους θα καταστούν θηριοφόνοι αναπτύσσοντας τις απαραίτητες άμυνες φυλετικής επιβίωσης.

Είναι αλήθεια πως η αινιγματική, λευκή, νεανική ψυχή πάντα χαρεκτηρίζετο απ' το περίγραμμα του Ιππότη μαχητή στις μακρυνές Σταυροφορίες - αν ψάξουμε στο παρελθόν του καθενός από μας σίγουρα θα το επαληθεύσουμε ! Αυτή η ψυχή ήταν πάντα άγνωρη της ιδιοτελείας κι αδιαπήδητο στεγανό της ενάρετης προσταγής !

Κι όποιος δεν το εννόησε ποτέ δεν μίλησε την απόρρητη γλώσσα της περίτεχνης ετούτης ψυχής, ενώ, εκείνος που έγκαιρα το επεσήμανε είχε την χαρά της πλέον ελπιδοφόρας εξίσωσης μέσα στους συμπερασματικούς ορίζοντές του, εκείνης της εξίσωσης που δια συνδέει μέχρι πλήρους ταύτισης τους στοιχημένους βλαστούς της ρωμαλέας Δωρικής Πάτρας με τους συντεταγμένους βλαστούς των συγκαιρινών μας Panzerdivisionen. Αυτός ο εν συμπεράσματι ευτυχής δεν μπορεί να είναι άλλος από εκείνον που ζει και μάχεται για την κατάκτηση του Αύριο:

«Λέγεται συvήθως πωs όποιος
έχει μαζύ του την Νεότητα
έχει και το Μέλλον.
Εμείς όμως αποδείξαμε το αντίθετo:
όποιος αγωνίζεται για το Μέλλον
έχει μαζύ του και την Νεότητα!»
(J.GoebbeIs "TAGEBUCH" 1'Χ'32)

Για τον Εθνικοσοσιαλισμό το ζητούμενο δεν είναι ο περιστασιακός προσεταιρισμός των Νέων, όπως ακριβώς είναι για τον αντιφασισμό. Ο Εθνικοσοσιαλισμός a priori, ως μαχόμενος υπέρ του Αύριο, δεν έχει απλώς «μαζύ» του τους Νέους αλλά, συνυφαίνεται με την μείζονα κοινωνία, συνυφαίνεται με τους Νέους και υπέρ αυτών υπάρχει - γιατί Νεότητα = Μέλλον !Ποιες είναι, λοιπόν, οι στιγμές σωστής «διαπαιδαγώγησης» των Νέων ; Ασφαλώς, εκείνες κατά τις οποίες επαληθεύεται εκ μέρους της Πολιτείας η προσδοκία μάχης υπέρ του Μέλλoντoς, όταν γίνεται σαφής εκ μέρους της Πόλης η θέληση για Επικράτηση έναντι παντός επιβούλου !

Έτσι και μόνον έτσι μπορεί κανείς να ξαναζεύξει τα γιοφύρια ανάμεσα στις αποκομμένες νησίδες της Νιότης και να επανασυνδεθεί με τους πληρεξουσίους του φυλετικού Μέλλοντος: τους Νέους! .Ας ερμηνεύσουμε, πέρα από την θέαση της απλής μουσικής πλαστικής, το "Radio Activity" των Κraftwerk - δεν είναι, άραγε, ένας καταγγελτικός μορσικός καταπέλτης ενάντια στους «μονωτήρες» των κατατετμημένων νησίδων των Νεολαιών μας ; Δεν είναι ένα συνεχές μαστίγωμα ενάντια στις Πόλεις που βυθίζουν στην σιωπή σεληνιακών κρατήρων κάθε απαίτηση επιβίωσης των πολιτών τους ; Στην θέση της λαλιάς η ηλεκτρεκένωση - στη θέση των φθόγγων ο κλονισμός - ­επιτέλους, τόσο δύσκολο είναι v' αποκατασταθεί η φυσιολογία της επικοινωνίας και, μάλιστα, της επικοινωνίας με τους Επιγενομένους ; Για τον Εθνικoσoσιαλισμό ουδέποτε τέθηκε παρόμοιο ζήτημα !

Ο Eθvικoσoσιαλιστής, θεόπτης και θεουργός, μπορεί να καταδείξει τον μεγάλο ένοχο που κρύβεται πίσω απ’ τις παρελκυστικές ψευδo - όσο κι επικίνδυνες εξεγέρσεις και καταβαραθρώσεις των Νέων - τον αμετανόητο εβραίο, ίδιο σε όλες τις εποχές, φορέα της ίδιας αμείωτης σατανικότητος, του ίδιου αμείωτου αρριβισμού, της ίδιας αμείωτης ιδιοτελείας, υπουλότητος, μοχθηρίας. Να θυμηθούμε, μήπως, την χαρακτηριστική εκείνη περίπτωση του εβραίου ψευτο-Μεσσία, ψευτο-μυστικιστή Σαββατάι Σεβί (1666) ο οποίος δεν δίστασε να ασπασθεί τον Μωαμεθανισμό και να παραδώσει τους ομοφύλους οπαδούς του βορά στην μήνη του Σουλτάνου χάρη των ευτελών ατομικών συμφερόντων του ; Κάτι ανάλογο δεν διαπράττει και ο μετά από αυτόν εβραίος εκμεταλλευόμενος αφελείς αλλόδοξους θιασώτες της απάτης του και παραδίδοντάς τους βορά στην σκοπούμενη εξαθλίωση και στον θάνατο ;


Η λυτρωτική του Eθνικοσοσιαλισμού μεθόδευση μεστώνει εκκινώντας από την παραδοχή σύμφωνα με την οποία τα φυλετικά οχυρά είναι οι Νέοι και τα οχυρά πρέπει πάντα να είναι όρθια κι ακέραια - πρώτιστη πρόβλεψη , η ενδυνάμωση των οχυρών μας , η θωράκιση της φυλετικής άμυνάς μας : της Νεολαίας μας !

The 89-th Anniversary of the founding of the N.S.D.A.P.

89 years ago our Führer Adolf Hitler founded a new political movement - the NSDAP. In the first years of the Struggle the NSDAP was a political movement - then it becomes a holy Order for all Germans worldwide - now it is a sacred symbol for all true Aryan fighters - the National-socialism was, is and will be the only right way of life for all European folks!Heil Hitler!

Αντισιωνιστικά γραφικά ...

Όχι απλά μόδα ...